Κυριακή, 18 Νοεμβρίου 2018

Η «ΠΑΡΑΓΩΓΙΚΟΤΗΤΑ» ΤΩΝ ΕΝΟΠΛΩΝ ΔΥΝΑΜΕΩΝ Δημήτρης Κ. Μπάκας


Προοίμιο
Κανένα πρόσωπο γνώσης, όσο προικισμένο και εάν είναι, δεν θα μπορούσε να προβάλει στις μέρες μας έναν ισχυρισμό, όπως ο νεαρός Ιταλός πολυμαθής της Αναγέννησης Giovanni Pico Della Mirandola, ότι είχε καταφέρει να κατέχει το σύνολο της ανθρώπινης γνώσης! Ισχυρισμός που και σε εκείνη την εποχή  ήταν μια χονδροειδής υπερεκτίμηση. Σήμερα η διαθέσιμη γνώση συγκεντρώνεται  σε αναρίθμητα γραπτά κείμενα, που διατηρούνται σε βιβλιοθήκες και, όλο και περισσότερο, σε ηλεκτρονικές μνήμες, στις οποίες ο καθένας έχει πρόσβαση, αλλά των οποίων κανείς δεν μπορεί να αφομοιώσει παρά ένα  ελάχιστο κλάσμα. Οι ειδήμονες, μάλιστα, έχουν γλώσσες όλο πιο «ιδιωτικές».

Η πανανθρώπινη γνώση υπάρχει ως σώμα, αλλά είναι κομματιασμένη σε  βαθμό  που ολοκληρώνεται μόνο σε ένα δίκτυο από υπολογιστές. Όλα τα πνευματικά επιτεύγματα  συγκεντρώνονται σε διάφορα είδη βιβλιοθηκών και συλλογών, στις οποίες η ελληνική λέξη «θήκη» συνιστά ένα καθολικό επίθημα (βιβλιοθήκη, πινακοθήκη, δισκοθήκη…). Πολλές από αυτές τις «θήκες» είναι ερμητικά κλειστές και χρησιμοποιούνται περισσότερο για εμπορικό κέρδος και όχι πάντα χωρίς βλάβη των ανθρώπων. Ουσιαστικά ο άνθρωπος υποβαθμίσθηκε από απώτερος σκοπός σε  μέσον εκμετάλλευσης. Από  την απόλυτα εξειδικευμένη γνώση και τη διαρκώς αναπτυσσόμενη  «τεχνητή νοημοσύνη» αναπτύσσονται επιτηδειότητες, αλλά δεν αναδύεται ηθική συνείδηση. Δεν προάγεται το αίσθημα της ηθικής συνύπαρξης, αλλά αναδεικνύονται ικανότητες ανταγωνισμού και αντιπαλότητας. Ο κόσμος κλυδωνίζεται από δυσπιστία, αβεβαιότητα, φόβο και απαισιοδοξία.


Εισαγωγή
Από τις συνθήκες του σημερινού περιβάλλοντος προκύπτουν σημαντικές διαπιστώσεις:
Αμβλύνονται έννοιες , όπως η Πατρίδα, το Έθνος, η Θρησκεία, η Δημοκρατία, στις οποίες έννοιες αποδίδεται  ασαφές πολυποίκιλο και αυθαίρετο περιεχόμενο. Εξ αυτού και ο  μεγάλος προβληματισμός: Πώς είναι δυνατόν να συνδυαστούν οι απαιτήσεις της Πατρίδας μας με την προσανατολισμένη στο άτομο εξειδικευμένη εκπαίδευση; Οι σπουδαστές στα ΑΣΕΙ προετοιμάζονται για προσφορά στα κοινά μέχρι αυτοθυσίας, ενώ η όλη εκπαίδευση αποβλέπει στην προετοιμασία της ατομικής ( υλικής-οικονομικής) ευημερίας; Τούτο απαιτεί έναν ευρύτερο συντονισμό σε ανώτερο Κυβερνητικό-Εθνικό επίπεδο.

Λόγω της μη άμεσα «ορατής»(!)  εξωτερικής απειλής στη σύγχρονη «μαζικής» μορφής   κοινωνία μας παρατηρείται μια διαφοροποίηση του  τρόπου σκέπτεσθαι, συναισθάνεσθαι  και πράττειν των μελών, ως προς το στρατεύεσθαι στην ειρήνη. Ο ευδαιμονισμός και ο  άκρατος μερκαντιλισμός(εμποροκρατία) προκαλούν ισοπέδωση επαγγελμάτων και λειτουργημάτων. Εσφαλμένα χαρακτηρίζονται, ως μη παραγωγικά, όσα λειτουργήματα δεν είναι λογιστικά μετρήσιμα. Έτσι υποβαθμίζεται άδικα ο ρόλος των ΕΔ. Δημιουργείται γενική εσφαλμένη εντύπωση, ότι η Εθνική Άμυνα είναι υπόθεση μόνον των εξ επαγγέλματος στελεχών και όχι όλων όσων κατοικούν και απολαμβάνουν τα αγαθά που προσφέρει η ασφάλεια της Πατρίδας. Αυτό σημαίνει μια τάση να μετατραπούν οι ΕΔ σε «κλειστό», άρα «θνησιγενές» σύστημα.
Με κριτήριο την κρατούσα γενική αυθαιρεσία στην κοινωνία μας η ενσυνείδητη πειθαρχία, που είναι η εκ των ων ουκ  άνευ προϋπόθεση κάθε ευνομούμενης Πολιτείας και  που  καλλιεργείται στο στράτευμα θεωρείται συνήθως σκόπιμα, ως καθυπόταξη και ανελευθερία. Ουσιαστικά δεν υφίσταται καλλιέργεια της πολιτειότητας (polity), που είναι βασικό στοιχείο για την ανάπτυξη οντότητας της πολιτείας, της οποίας τα μέλη αναμφίβολα να  μοιράζονται την αγωνία για πρόοδο βασισμένη στις  εγνωσμένες αξίες. Ορθότατα το έμψυχο υλικό του Στρατεύματος θεωρείται ότι συνιστά το καλύτερο  «Οπλικό Σύστημα». Το Στράτευμα συνιστά και σήμερα το  καλύτερο σχολείο, που σφυρηλατεί τις καλύτερες φιλίες, αλλά προπαντός συμβάλλει  σε θέματα αγωγής του πολίτη. Η  ευμάρεια δεν καταργεί τη στρατιωτική θητεία και η υπογεννητικότητα, που παρατηρείται στη Χώρα μας, συνιστά κρίσιμο θέμα προς σπουδή.


Σχολιασμός, ως αναλυτική αποτίμηση
Η αποσπασματική γνώση μάς καθιστά συχνά ανίκανους να βρούμε τους δεσμούς ανάμεσα στα μέρη και τις ολότητες. Πρέπει να συμπληρωθεί με γνώση ικανή να αντιληφθούμε τα αντικείμενα  μέσα στο σύνολό τους. Ζούμε σε έναν διαρκώς πιο πολύπλοκο κόσμο. Κυρίως είμαστε υποχρεωμένοι να αντιληφθούμε  την ανθρώπινη οντότητα, που είναι φυσική, βιολογική, πνευματική, ψυχική, πολιτισμική, κοινωνική και ιστορική. Ήτοι απαιτείται μια ολιστική παιδεία της ανθρώπινης ουσίας. Με τη  σημερινή εκπαίδευση πετυχαίνουμε θαύματα εξειδίκευσης, τα οποία, όμως, προκαλούν πολλά τυφλά σημεία και αναδύονται τεράστιες ανεύθυνες πλευρές συνύπαρξης. Εκτιμάται ότι από μια εξαιρετική εξειδικευμένη εκπαίδευση σε συνδυασμό με ασφαλή ερείσματα ευρύτερης παιδείας αναδύονται οι κοινές αξίες και οι στόχοι, η ελπίδα και η βελτιοδοξία για μια καλύτερη πραγματικότητα.

Οι ανθρώπινες κοινωνίες δεν είναι ασφαλώς, όπως οι ομάδες μυρμηγκιών, καθόσον οι άνθρωποι έχουν την ελευθερία βουλήσεως, ανεξάρτητα από όσες επιρροές καθημερινά δέχονται. Το αίσθημα της ελεύθερης άποψης είναι ανθρώπινη βιωματική ανάγκη. Οι μεμονωμένοι, εξάλλου, άνθρωποι έχουν πάψει, προ πολλού, να είναι ικανοί για ανεξάρτητη και δημιουργική ύπαρξη. Η ζωή καθίσταται διαρκώς πιο σύνθετη, οπότε απαιτούνται αμοιβαίες συμπληρωματικές δεξιότητες για να επιτευχθεί ένα επίπεδο διαβίωσης όπου κανένα άτομο δεν θα μπορούσε από μόνο του. Επειδή ένα ιδιόμορφο περίπλοκο δίκτυο σχέσεων περιβάλλει τον πλανήτη μας η προαγωγή  της ψυχικής ανάπτυξης συνιστά πλέον καθήκον για την ανθρωπότητα. Η ψυχική ενότητα  συνιστά, ίσως, τη μοναδική ελπίδα μας για να αποφύγουμε τον ανθρώπινο εκφυλισμό και γιατί όχι τον αφανισμό. Τα δεδομένα από την ανακάλυψη της βαρύτητας ,της ατομικής θεωρίας, του ηλεκτρομαγνητισμού, της δυαδικότητας κύματος-σωματιδίων της μοριακής θεωρίας του φωτός, όπως και τα quark, μυόνια, λεπτόνια, τα μποζόνια κλπ. δεν είναι σε θέση από μόνα τους να συνθέσουν τις συνθήκες ανάδυσης της ανθρώπινης συνείδησης και της πνευματικότητας. Ο άνθρωπος συγκροτείται σε όλον και λειτουργεί πάντα, ως μια ενότητα ψυχής και σώματος.
Η απόκτηση αρετών και δεξιοτήτων για όλο και πιο δόκιμη αντιμετώπιση των προβλημάτων, που πάντα προκύπτουν στη ζωή μας, είναι μία μόνον από τις δύο δυνατές στρατηγικές για την αντιμετώπιση του φόβου. Δεν αρκούν μόνον οι γνώσεις που έχουν αποκτηθεί, αλλά απαιτείται και η αίσθηση ότι «δεν είμαι απλά  μόνος». Είναι βιωματική ανάγκη μου να νιώθω ότι υπάρχει κάποιος, που μπορεί και  θέλει να με βοηθήσει. Να στέκει πλάι μου, να με  ακούει, να με παρηγορεί και να μου  συμπαραστέκεται, να μου αποδιώχνει το φόβο. Να νιώθουμε ένα πανίσχυρο συναδελφικό πνεύμα. Μια αίσθηση ότι ανήκουμε σε  μια ομάδα, στην οποία επιθυμούμε να ανήκουμε και αυτή μας δέχεται με χαρά (amae). Ήδη φθάσαμε στην πολυπόθητη ύπατη κορυφή ανθρωπινότητας, στην αγάπη της αγάπης.

Ασφαλώς θα συμφωνήσουμε ότι ο θεσμός της αρμονικής Οικογένειας είναι ο βασικός χώρος ανατροφής,  που δημιουργεί συνθήκες βελτιοδοξίας και αισιοδοξίας, όπως επίσης  και το βασικό Σχολείο. Οι σωστές κοινωνικές συναναστροφές, στη συνέχεια, επηρεάζουν  σημαντικά τη δόμηση του ανθρώπινου χαρακτήρα. Αντίθετα τα Ιδρύματα εξειδικευμένης εκπαίδευσης ενώ παρέχουν δυνατότητες εντρύφησης σε πολύ ενδιαφέρουσες, χρήσιμες  και αναγκαίες γνώσεις, αφήνουν έξω από τα ενδιαφέροντά τους τα σπουδαιότατα πεδία ηθικής και ανθρώπινης ανάπτυξης. Με αυτούς τους τομείς, επιφανειακά και κατά τυχαίο τρόπο μόνον, ασχολούνται η κοινωνία, τα ΜΜΕ, η μόδα(συρμός), τα ήθη κλπ. που ασφαλώς  δεν είναι δυνατό να αξιολογηθούν. Σε συνδυασμό, μάλιστα, με τη θεοποίηση του εμπορικού κέρδους λόγω καταναλωτισμού που αναγνωρίζει, ως επιτυχία , όχι την ποιότητα, αλλά  την ποσότητα και το «εδώ και τώρα», δεν παρέχουν εχέγγυα  ανδραγωγίας και παιδείας.

Έτσι επανερχόμαστε στο γνωστό από εκατοντάδες χρόνια : «Ο Στρατός είναι το μεγάλο σχολείο». Τούτο ήταν εμφανέστατο, όταν ελάχιστοι νέοι είχαν πρόσβαση στην δημοτική και μέση  εκπαίδευση και ευάριθμοι μόνον στην Πανεπιστημιακή ή και οι πιο τυχεροί στις μεταπτυχιακές σπουδές. Σήμερα που έχουμε φθάσει σε σημείο «κορεσμού» μεταπτυχιακής εκπαίδευσης απωλέσθηκε, δυστυχώς, η  παιδεία, που αποσκοπεί στη δόμηση ανθρώπινων χαρακτήρων. Οι κοινωνίες, όμως, δημιουργούνται από ποιοτικά μέλη-πρόσωπα.  Την ολιστική Παιδεία καλλιεργούν ελάχιστοι χώροι, που  ανήκουν στην ιδιωτική πρωτοβουλία και δεν είναι προσιτοί στους πολλούς. Από τους δημόσιους χώρους διακρίνουμε τα καλούμενα ΑΣΕΙ και  τις αντίστοιχες Σχολές Σωμάτων Ασφαλείας, που γενικά καλούνται και «Παραγωγικές» Σχολές, επειδή  παράγουν τα  αντίστοιχα Στελέχη τους.

Πέρα από τα καταγεγραμμένα με «χρυσά γράμματα» στις Δέλτους της  Ιστορίας της Πατρίδας μας κατορθώματα, την  προσφορά σε αίμα  και ψυχές στα πεδία των Μαχών του Έθνους μας, μια ευεργετική γενναιοδωρία, στην οποία χρωστάμε σήμερα και τη δική μας ευημερία, οι ΕΔ προσφέρουν μια ανεκτίμητη και κορυφαία διττή «παραγωγική» προσφορά: Το αίσθημα ασφάλειας έναντι εξωτερικών απειλών και την ευρεία παιδεία(ανδραγωγία), που αναπτύσσει πρόσωπα υπεύθυνα για τη δημοκρατική κοινωνία μας.

Το αίσθημα ασφάλειας είναι το πρώτιστο και το ισχυρότερο που βιώνει κάθε έμβιο ον. Ακόμη και ο απλούστερος ζωντανός οργανισμός πρώτιστα  αναπτύσσει την αυτοάμυνά του. Εάν πατήσουμε ξαφνικά κοντά σε ένα μυρμήγκι θα δούμε πως σταματάει αμέσως για να προφυλαχθεί. Κανένας άνθρωπος δεν είναι ευτυχισμένος, εάν ζει σε μια χώρα χωρίς ασφάλεια. Κανένας επιχειρηματίας δεν επενδύει για να διακυβεύσει  την περιουσία του. Η βασική προϋπόθεση της ζωής είναι η εξασφάλιση της ύπαρξής της. Η ακεραιότητα της Πατρίδας μας, συνιστά το πρώτιστο καθήκον των ΕΔ. Είναι όμως και μια  υποχρέωση προσωποπαγής για τον καθένα μας, που ζει και απολαμβάνει τα αγαθά της ζωής στη Χώρα μας. Γι’ αυτό η στρατιωτική θητεία δεν εξαγοράζεται, πλην αδήριτης, προσωπικής ανικανότητας.

   Η εξειδίκευση, που είναι απόλυτα αναγκαία σήμερα, λόγω του ασύλληπτου όγκου των γνώσεων του ανθρώπου, δεν είναι ασύμβατη με την ανδραγωγία , δηλαδή με τη ολιστική παιδεία που δομεί την ανθρώπινη προσωπικότητα. Όσο πιο πολύπλευρη είναι η πνευματική καλλιέργεια τόσο πιο γόνιμη καθίσταται η εξειδικευμένη εκπαίδευση. Όλες οι μεγαλοφυείς Προσωπικότητες, που πρόσφεραν τεράστιο πνευματικό έργο στην ανθρωπότητα είχαν, σχεδόν πάντοτε, μια ευρεία  παιδεία, η οποία τους εξασφάλιζε ένα ευρύτερο στρατηγικό πεδίο έρευνας και ασφαλέστερα συμπεράσματα στην εξειδίκευσή τους.

Για την ανάπτυξη της ανθρώπινης κοινωνίας  δεν αρκούν οι επιτηδειότητες και οι μεμονωμένες ικανότητες, αλλά ο Άνθρωπος, ως πρόσωπο. Ένας κοινός διαρρήκτης ή εγκληματίας, συνήθως έχει υψηλή νοημοσύνη και σπουδαίες ικανότητες, αλλά οι ενέργειές του είναι καταστροφικές για το γενικότερο καλό. Αριστεία σημαίνει μια ολοκληρωμένη προσωπικότητα σε όλο το ανθρώπινο γίγνεσθαι (σκέπτεσθαι, συναισθάνεσθαι και πράττειν) με βασικό σκοπό το γενικότερο καλό και όχι το αποκλειστικά ιδιωτικό  συμφέρον. Αυτό είναι το διαχρονικό νόημα της Αρετής.  Κάθε  υπερβολή συνιστά κακό. Όταν ο εαυτός μας θεωρηθεί, ως  το κέντρο του Κόσμου μετατρέπεται και σε μόνιμη πηγή αδικίας Μέσα στα διευρυμένα( μη παραταξιακά)όρια της Πατρίδας αναδύονται οι εθνικές μας αρετές. Τα όρια αυτά δεν πρέπει να νοούνται κλειστά και απομονωμένα, αλλά ενεργά εντεταγμένα στη συνεχώς εξελισσόμενη παγκόσμια πραγματικότητα. Τότε αγαπάμε ειλικρινά την Πατρίδα και οραματιζόμαστε τη θέση που Της αρμόζει. Τότε αισθανόμαστε την πληρότητα της δικής μας συνεισφοράς. Τότε απαιτούμε περισσότερα από τον εαυτό μας και μόνον αυτά που μπορεί να μας δώσει η Πατρίδα μας. Τότε ευτυχούμε γιατί ζούμε στον δικό μας Τόπο, στην πρόοδο του οποίου και εμείς συμβάλλουμε.

Αυτού του είδους η ολιστική παιδεία (ανδραγωγία) καλλιεργείται  στα Παραγωγικά Στρατιωτικά Σχολεία και  αφορά σε όλο το φάσμα του ανθρώπινου γίγνεσθαι: γνωστικό, θυμικό(φρόνημα) και ηθική συγκρότηση, τα οποία εξελίσσονται δια βίου. Είναι η ανδραγωγία ηγητόρων, οι οποίοι θα κληθούν, εάν απαιτηθεί, να οδηγήσουν τους νέους μας στη μάχη και ακόμη στην αυτοθυσία. Απόκτηση ηγετικών προσόντων  σημαίνει ανάπτυξη εμπιστοσύνης και κατανόησης των ανθρώπων. Ενσυναίσθηση, όραμα, ολιστική νοημοσύνη, πολυμάθεια, πολύτροπη δράση. Αντιμετώπιση της αβεβαιότητας και του απροόπτου. Αρμοστικότητα, σύνεση, σωφροσύνη και κοινή  πίστη, βούληση και προσπάθεια. Πάνω από όλα, αγάπη για τον διπλανό. Προσωπική ευθύνη και συναδελφοσύνη μαζί.

Ας θυμηθούμε την πρώτιστη ενέργεια του Οραματιστή Πρώτου Κυβερνήτη της Νεότερης Ελλάδας Ιωάννου Καποδίστρια. Όταν πάτησε το πόδι του στην Ελεύθερη Ελλάδα  βρέθηκε  μέσα σε συντρίμμια, αχυρώνες, στάβλους και ανάμεσα σε πληγωμένους, αρρώστους, πεινασμένους και εξαγριωμένους ανθρώπους. Για να δώσει ελπίδα ζωής και μέλλον στην καθημαγμένη Πατρίδα, που ψυχορραγούσε, δεν σκέφτηκε να ιδρύσει Σχολές για Πολιτικούς Μηχανικούς για τις κατασκευές ή ακόμη και Ιατρικές Σχολές για την περίθαλψη, αλλά ίδρυσε τη Σχολή Παραγωγής Αξιωματικών που θα δομούσαν προσωπικότητες με προσόντα να οδηγήσουν τους νέους  στην αγάπη για την Πατρίδα  τους. Τους ονόμασε «Ευέλπιδες», ήτοι «καλές ελπίδες» του Έθνους, γιατί αυτοί θα δομούσαν τα υπεύθυνα μέλη της Κοινωνίας. Θα διαμόρφωναν νέους που καινοτομούν, πρωτοτυπούν,  δημιουργούν συνθήκες  ανάπτυξης,  εμπνέουν, «βλέπουν μακριά μπροστά» .Αυτή είναι  η αποστολή της Σχολής Ευελπίδων και δεν έχει αλλάξει, ούτε μπορεί να αλλάξει ποτέ στο μέλλον. Η αειφόρος ρήτρα: «άρχεσθαι μαθών άρχειν επιστήσει». Είναι  στην ουσία της  η «πνευματική ατμομηχανή»  της  εθνικής  ανδραγωγίας των νέων μας.  Να καταστούν ικανοί να φέρουν όπλα και να επωμισθούν την ευθύνη της ακεραιότητας της Πατρίδας μας. Δεν μεταλλάσσεται δια μαγείας ο άνθρωπος σε αγωνιστή πολέμου. Πρέπει να καταστεί πρώτα  αγωνιστής της ζωής. Να αντιμετωπίζει τα προβλήματα που πάντα απρόοπτα έρχονται και δεν μπορεί να τον απαλλάξει από αυτά κανένας άλλος, εάν και ο ίδιος δεν καταβάλει την προσπάθεια, που του ανήκει. Τέτοιους  ευσυνείδητους πολίτες απαιτεί και η ευνομούμενη Δημοκρατία


Συμπεράσματα

Πατρίδα: Ο τόπος γεννήσεως  ή εγκαταστάσεως, όπου το άτομο διαμορφώνεται  ως προσωπικότητα. Είναι η διευρυμένη μεγάλη οικογένεια.  Μέσα στην Πατρίδα γίνεται το μεγαλύτερο συνειδητό πλάτεμα του εαυτού μας και δημιουργείται το βαθύτερο ρίζωμα στο χρόνο και στην ιστορία. Το Έθνος, ως ανθρώπινο σύνολο στηρίζεται στο συναίσθημα της εθνικής συνείδησης. Το Κράτος και η Πολιτεία  θεμελιώνονται στους νόμους που επιβάλλουν συμβατικές υποχρεώσεις. Οι δεσμοί ηθικής υφής συνιστούν τις δυνάμεις συνοχής των κοινοτήτων.  Η ελληνική γλώσσα σηματοδοτεί την έννοια της Πατρίδας, ως την ωραιότερη σύνθεση , ετυμολογικά, των κοινών ρόλων του  πατέρα και μητέρας, την πατρική αυστηρότητα και ισχύ μαζί με μητρική αγάπη και φροντίδα. Η εξασφάλιση της υπόστασης της Πατρίδας σημαίνει ότι το  συμφέρον του όλου  υπερτερεί του ατομικού. Ύπατος εξουσιαστής είναι ο Νόμος, ο μόνος, που εξασφαλίζει τα ανθρώπινα και πολιτικά δικαιώματά μας, την ελευθερία μας, αφού και εμείς τηρούμε  τις υποχρεώσεις μας φυσικά. Με ευπείθεια τηρούμε τους νόμους της και δεν νομιμοποιούμαστε  να τους παραβιάζουμε, επειδή κάποιος άλλος τους παραβιάζει. Αναθέτουμε την εξουσία στους ικανούς, που υπηρετούν το ευρύτερο συμφέρον της Πατρίδας, οπότε ωφελούνται οι πολλοί. Τα όρια της Πατρίδας μας αρχίζουν από την αυλή του σπιτιού μας, φθάνουν στα  σύνορα, αλλά η αξιοπρέπειά της μεταδίδεται  σε όλη την Οικουμένη.

Δημοκρατία: Η Δημοκρατία συνιστά την πιο λεπτή(ελληνική) επινόηση του ανθρώπινου πνεύματος για την κοινωνική ζωή, καθόσον δημιουργεί συνθήκες αποκέντρωσης και διάχυσης της εξουσίας. Είναι το πιο αποτελεσματικό όπλο, που έχει επινοήσει ο άνθρωπος για να αντιμετωπισθεί η αφροσύνη και η αλαζονεία, που παράγει κάθε υπερβολή.  Απαιτεί πολίτες σώφρονες και αγαθούς, ώστε να δικαιούνται μερίδιο στη διακυβέρνηση της χώρας. Απαιτεί περισσότερα από όσα είναι συχνά διατεθειμένοι να δώσουν οι πολίτες. Δεν σημαίνει μακαριότητα, ηρεμία και ακινησία. Ποτέ οι δημοκρατικές κατακτήσεις δεν είναι απόλυτα προστατευμένες.

Εθνική Άμυνα: Για κάθε αγαθό υπάρχουν οι ειδικοί, αλλά η φροντίδα ανήκει σε όλους μας. Έτσι και για την Εθνική Άμυνα έχουμε του λειτουργούς της( Μόνιμα Στελέχη), αλλά η ευθύνη βαρύνει όλους μας. Η  Πολιτεία λειτουργεί ως ενιαίος οργανισμός, έστω και εάν στηρίζεται σε επιμέρους εξειδικευμένους θεσμούς. Η σωστή και εναρμονισμένη λειτουργία του κάθε θεσμού επηρεάζει το Όλον. Η Εθνική Άμυνα είναι απόλυτα  καθολικό αγαθό. Χωρίς υγιές  κοινωνικό, οικονομικό, παιδευτικό στοιχείο δεν νοείται Εθνική Άμυνα που αρχίζει από το ίδιο το άτομο και ολοκληρώνεται στις Μονάδες των συνόρων και στα Γενικά Επιτελεία. Το στράτευμα δεν συνιστά μια ξεχωριστή ομάδα, αλλά είναι αυτός ο ίδιος ο Λαός, που αποτελεί την Πολιτεία. Ειδικά στις Χώρες που αντιμετωπίζουν κινδύνους ακεραιότητας  και δεν έχουν την  οικονομική πολυτέλεια για μισθοφορικό στρατό, όπως η δική μας Πατρίδα, ο πιο κρίσιμος και μοναδικός παράγοντας είναι ο ανθρώπινος πλούτος.

Στρατιωτική Θητεία: Αποστολή του Στρατού  στην ειρήνη είναι να προετοιμάζει τους νέους μας για την κρίσιμη ώρα της μάχης. Η στρατιωτική εκπαίδευση, απλά ως  ενημέρωση και εκμάθηση   χειρισμού του οπλισμού είναι το ελάχιστο έργο και θα αρκούσε ένας μικρός χρόνος στράτευσης. Αυτή η εσφαλμένη αντίληψη, δυστυχώς, επικρατεί και από εκεί απορρέει το α-νόητο  ερωτηματικό: γιατί «να υπηρετούν τόσους μήνες τα παιδιά μας και να χάνουν πολύτιμο χρόνο από τη σταδιοδρομία τους»! Δεν είναι χαμένος χρόνος! Παραβλέπεται η ύψιστη αποστολή της κορυφαίας φάσεως της ανθρώπινης αγωγής η στρατιωτική αγωγή, η οποία, ως προσωπική ενεργητική συμμετοχή στο  ύπατο αγαθό της ελευθερίας την καθιστά πρώτιστη δημοκρατική αξία.  Επιγραμματικά κατά φάση της στρατιωτικής αγωγής συμβαίνει: Μέσα σε ένα ιδιάζον κλίμα, πολύ διαφορετικό από το σπιτικό και οικογενειακό, αναπτύσσεται η προαίρεση και η προθετικότητα για ευθύνη του νέου,  λόγω της ορμέμφυτης ανθρώπινης ιδιότητας της κοινωνικότητας (μίμησης). Προκαλείται μια έντονη συγκινησιακή ενεργοποίηση του συναισθηματικού του χώρου. Ταυτόχρονα αφυπνίζεται ο συνειδησιακός  χώρος, καθόσον βρίσκεται μπροστά στη σκληρή  πραγματικότητα της ευθύνης.  Δια του παραδείγματος  των μελών της ομάδας  και με τη συνδρομή του  εκπαιδευτή- ανδραγωγού καλλιεργείται η ευγενής άμιλλα και η ηθική συνείδηση, οπότε αναπτύσσεται η  βούληση  για προσφορά μέχρι την αυτοθυσία. Με τη στρατιωτική αγωγή ο νέος αναπτύσσει την αυτοσυνειδησία, αυτοπεποίθηση. Συνειδητοποιεί την έννοια και την αξία  της Πατρίδας και νιώθει άξιος να συμβάλει στην ελευθερία της. Έτσι πλαταίνουν τα στενά ατομικά του όρια μέχρι και την αιωνιότητα του Έθνους. Καλλιεργείται  η ενσυνείδητη πειθαρχία. Μέχρι εκείνη τα στιγμή οι άλλοι του υπαγόρευαν το τι πρέπει να κάνει. Τώρα πια είναι εκείνος, οποίος συνειδητά αποφασίζει. Καθίσταται ένας ικανός μαχητής του πολέμου και της ζωής.  Τότε νιώθει την Πατρίδα ως Οικογένειά του.


Επίλογος

Η Εθνική Άμυνα δεν είναι υπόθεση μόνον των λειτουργών της, που φέρνουν ακέραιη την ευθύνη της  επιτελικής και επιχειρησιακής διεξαγωγής, αλλά όλων, όσων επιθυμούν να απολαμβάνουν τα αγαθά,  που τους προσφέρει η Πατρίδα μας. Η στρατιωτική θητεία είναι προσωποπαγές καθήκον και όχι εξαγοράσιμο. Ο ιδρώτας και το αίμα είναι συστατικά της προσωπικής μας  ζωής και δεν αποτιμώνται με χρήματα. Όλες οι προσφορές έργου δεν είναι συγκρίσιμες. Πώς είναι δυνατόν να συγκριθεί μια ώρα φρουρού στο «Φυλάκιο Ω» ή  σε υποβρύχιο  στο βυθό ή  επαγρύπνησης παρατηρητή σε ένα  ξερονήσι με οποιαδήποτε άλλη εργασία σε κλίμα ασφάλειας; Ποια δύναμη ψυχής πρέπει να έχει αποκτήσει ο νέος για να σηκώνει την ευθύνη της τιμής της Πατρίδας ολόκληρης; Η λεβεντιά καλλιεργείται με την ολιγόμηνη δημιουργική στρατιωτική θητεία μέσα στο γόνιμο περιβάλλον του Στρατεύματος.

Η ακεραιότητα της Πατρίδας διασφαλίζεται με τη φιλοπατρία ολόκληρου του λαού. Μια ανυπέρβλητη  δύναμη για ζωή, που τον εξοπλίζει με αρετές, πιστεύω, φιλότητα, ελπίδα, μελλοντική προσδοκία! Μια αγάπη, που υπερβαίνει  τον έρωτα και την φιλία  εγγίζοντας  τα όρια της αγάπης για  κάτι το ιερό και άγιο, την Πατρίδα.

Ο μαχητής στη διάρκεια της δημιουργικής  στρατιωτικής θητείας του αποκτά αυτόνομα ένα μεγάλο πιστεύω:  ότι  το   καλό  της Πατρίδας,  συνιστά υπόθεση του καθενός μας και η ατομική μας ελευθερία υπόθεση όλων. Το ίδιο πιστεύω πρέπει να έχει και ένας πολίτης άξιος να ζει σε μια δημιουργική Δημοκρατία.  Γι’ αυτό ακριβώς τον λόγο  διατεινόμαστε ότι η στρατιωτική θητεία συνιστά διαχρονική δημοκρατική αξία.

Το Στράτευμα σήμερα συνιστά και θα συνιστά και στο μέλλον το πρότυπο εύρυθμου, αποδοτικού και δημιουργικού πολύτροπου Φορέα της Πατρίδας μας. Η συνοχή του ερείδεται στην ενσυνείδητη πειθαρχία, που συνιστά την πιο ισχυρή αρετή συνοχής.  Ήτοι η όλη λειτουργία του βρίσκεται πάντοτε στο ιδανικό σημείο της χρυσής αναλογικής σύνθεσης, ως μέτρον άριστο,  μεταξύ της αυθαιρεσίας και της καθυπόταξης.  Κοντολογίς, οι Ένοπλες Δυνάμεις με την ευέλικτη δομή και την  αρμοστικότητα στις απαιτήσεις του διαρκώς εξελισσόμενου περιβάλλοντος συνιστά  το πρότυπο παράδειγμα εύρυθμου «ζωντανού οργανισμού», που δημιουργεί συνθήκες ικανοποιητικές στο προσωπικό του, αλλά και από τον οποίο αναδύεται υψηλός βαθμός εμπιστοσύνης για όλο τον Λαό. Συνιστά το άριστο παράδειγμα (paradigm) προς μίμηση.


                                                                                                        Δημήτριος Κ. Μπάκας
                                                                                                              Νοέμβριος 2018



Κυριακή, 28 Οκτωβρίου 2018

ΕΚΤΕΛΩΝΤΑΣ ΤΟ ΔΙΚΟ ΜΑΣ ΧΡΕΟΣ ΤΙΜΟΥΜΕ ΤΗ ΓΕΝΙΑ ΤΟΥ 1940

        « Μόνο ένα λόγο θα σας πω, δεν έχω άλλον κανένα,  
 μεθύστε με τ’ αθάνατο κρασί του εικοσιένα» (Κωστής Παλαμάς, 1940).

Και ΕΚΕΙΝΟΙ ήπιαν από το άκρατο κρασί της ομόνοιας. Μέθυσαν, ενθουσιάσθηκαν εκστατικά και φώναξαν με μια στεντόρεια φωνή το αθάνατο ΟΧΙ.
 Το κροτάλισμα των Γερμανικών πολυβόλων στις πεδιάδες της Ευρώπης είχε παγώσει την έντρομη ανθρωπότητα. Η πολεμόχαρη βία έγραφε, τότε, πάνω  στο στήθος της Ευρώπης, το πυρίκαυστο "Ναι" της υποταγής. Και η μικρή μας Ελλάδα τόλμησε να υψώσει το γυμνό της χέρι και να χαράξει στον ουρανό με τη φλόγα της πίστεως και με το αίμα της θυσίας το αθάνατο "ΟΧΙ" της Λευτεριάς.

Συνέβη τότε ένα απίστευτο, σαν παραμύθι, πρωτόγνωρο και ανεπανάληπτο ιστορικό γεγονός. Ένα ανθρώπινο θαύμα! 

Την 28η Οκτωβρίου του 40, με ιταμό τελεσίγραφο ο Μουσολίνι, ζητούσε διαβατήριο για την αθανασία. Ζητούσε παράδοση της αιώνιας Ελλάδας, χωρίς όρους. Άλλως 8.000.000 καλογυαλισμένες λόγχες θα τον συνόδευαν σε έναν περίπατο μέχρι την Αθήνα.

Το τι έγινε στις επόμενες μέρες είναι σε όλους γνωστό και αδύνατο να περιγραφεί άλλωστε από οποιαδήποτε πέννα. Ποικιλώνυμες Ιταλικές Μεραρχίες με συχνή αντικατάσταση στρατηγών. Πράσκα, Σοντού, Καβαλέρο και ο SUPER COLONELLO Μουσολίνι, μέσα σε έξι μήνες αλληλοδιαδέχθηκαν με τη σειρά τους την ντροπή της ήττας και ένα φορτίο δυσβάστακτο καταισχύνης.  
Σαρώνουν οι φαντάροι μας, μαζί με τους τσολιάδες, τα εκατομμύρια τις λόγχες. Και γίνονται τα τάνκς περίγελος της Ελληνικής μεγαλοψυχίας. Αντηχούν τριγύρω τα φαράγγια και τα χιονισμένα βουνά. Η Κορυτσά, το Πόγραδετς, η Πρεμετή, το Αργυρόκαστρο, η  Κλεισούρα, το Τεπελένι , η Χιμάραάκουσαν με αγαλλίαση το πλατάγιασμα της γαλανόλευκηςστο φύσημα του παγωμένου βορειοηπειρωτικού βοριά.

Η ιαχή "ΑΕΡΑ»  σκόρπισε, σαν φθινοπωρινά φύλλα, 30 άρτια εξοπλισμένες Μεραρχίες με 700.000 άνδρες, 17.000 οχήματα και 50.000 κτήνη. Απ'αυτούς, 14.000 θάφτηκαν στα παγωμένα βουνά, 18.000 τραυματίες και άχρηστοι από κρυοπαγήματα και 13.000 αιχμάλωτοι. Μια μακάβρια απάντηση στην κομπορρημοσύνη του Μπενίτο.

Ήταν  οι πρώτες νίκες του ελευθέρου κόσμου.  Ήταν  η αρχή της συντριβής του φασισμού. Ήταν το λυκαυγές της αποθέωσηςΗ ελληνική εποποιία του 1940-41, που άρχισε με τις φοβερές μάχες στην Ήπειρο, συνεχίσθηκε με τον άνισοαμυντικό αγώνα στα Οχυρά Μεταξά και τερματίσθηκε με την ηρωική αντίσταση στο νησί της Κρήτης διήρκησε συνολικά 216 ημέρες, άλλαξε  εναντίον του  'Αξονος τον ρου των πολεμικών γεγονότων!  Η Γαλλία καταλήφθηκε σε 45 μέρες, το Βέλγιο σε 18, η Ολλανδία 5, ενώ η Δανία υπέκυψε σε 12 ώρες. Η Αυστρία, η Βουλγαρία, η Ουγγαρία ,η Ρουμανία και η Αλβανία παραδόθηκαν αμαχητί. 

      Με την  ηρωική  της  αντίσταση Ελλάδα, πρώτη κατέρριψε το μύθο για το αήττητο του  Άξονα. Κατάφερε θανάσιμο πλήγμα στον έναν συνέταιρο. Τον κατέστησε ανάπηρο και ουδέποτε η Φασιστική   Ιταλία συνήλθε από την ήττα της.
Μεγαλύτερο δώρο στο κλονισμένο φρόνημα των ελεύθερων λαών δεν μπορούσε τη στιγμή εκείνη να προσφερθεί. Υπήρξε ο ουδός αναθάρρυνσης της Ανθρωπότητας. Οι Λαοί της Οικουμένης έκθαμβοι από το κατόρθωμα της φυλής μας μόνον ύμνους και εγκωμιαστικά λόγια είχαν να πουν. Η Ελλάδα στο κέντρο του παγκόσμιου θαυμασμού! 
       Πως έγινε όμως το θαύμα; Πως το κατόρθωσαν οι  Έλληνες, μια δράκα ανθρώπων, χωρίς μέσα και όπλα βαριά, χωρίς τάνκς και αεροπλάνα; Κατόρθωσαν το ακατόρθωτο! Το ΕΠΟΣ ΤΟΥ 40! Αυτό, που δίκαια ονομάσθηκε Ελληνικό Θαύμα!
Η πίστη τους στην Πατρίδα τούς όπλισε. Θάνατος ή Λευτεριά, το σύνθημα. Ένας λαός με μια φωνή. Κανένας τότε ηττοπαθής ή ακριτόμυθος. Κανένας Θερσίτης  δεβρέθηκε μεταξύ των Ελλήνων. Μπροστά στον άμεσα ορατό εχθρό και το τρομερό φάσμα του χαμού της Πατρίδας οι Έλληνες, τότεενώθηκαν σε ένα σώμα και μια ψυχή.

Δεν ήταν, όμως, ο τρόμος που τους ένωσε. Εάν είχαν συνενωθεί από το ορμέφυτο του φόβου για τα δεινά του πολέμου θα είχε καταρρεύσει η Ελλάδα, όπως κατάρρευσαν και οι λοιπές χώρεςΜια αρμονική σύνθεση κράτησε το Έθνος όρθιο. Αναδύθηκε, τότε, μια πρωτόγνωρη εθνική συνείδηση, που είχε χαραχθεί στο είναι των Ελλήνων με το αίμα των πολυετών πολεμικών αγώνων. Κυρίως, είχε προηγηθεί μια συνετή στρατιωτική προετοιμασία, όπως και μια ηθική και ψυχολογική προπαρασκευή ολόκληρου του λαού. Σχεδιάσθηκαν και υλοποιήθηκαν οχυρωματικά έργα με το λυσιτελέστερο τρόπο, όπως και ρεαλιστικά σχέδια επιστρατεύσεως και επιχειρήσεων. Είχε δοθεί, πρώτιστα, στο λαό όραμα Έθνους, που δημιουργεί την  ακατάβλητη ομοψυχία και οντότητα Πατρίδας. Ανδρώθηκε ένα τεράστιο «εμείς». Και απέναντι «εκείνοι», που θέλησαν να καταλύσουν τη λευτεριά. 
Ξεκάθαρος ο εχθρός. Κανένα δίλημμαο αγώνας μέχρι εσχάτων. Το κρίσιμο πολεμικό γεγονός ανέδειξε στην ακέραια μορφή της την πολεμική αρετή των Ελλήνων. Ένας απέραντος άλογος και συνάμα έλλογος ενθουσιασμός πλημμύρισε και κυρίευσε τον ελληνικό λαό. Ένα διονυσιακό παραλήρημα ταυτίσθηκε με το απολλώνιο φως και την «εν Θεώ» έλλαμψη. Αναδύθηκε μια  πρωτόγνωρη μεταρσίωση για δράση. Η ένδοξη ελληνική ιστορία και  το μέλλον της Ελλάδας δήλωσαν το βροντερό «παρόν» στην πιο κρίσιμη  συνάντηση της Πατρίδας μας με την υποδούλωση και το θάνατο.
Όχι πλέον χρόνος, αλλά ένα φέγγος-κάλλος αιωνιότητας απλώθηκε τότε Τα πάντα  ήταν δυνατά εκείνες τις ημέρεςΝα πως έγινε το Ελληνικό Θαύμα! Λειτούργησαν αρμονικά όλα τα στοιχεία που απαρτίζουν το όλον. Το άτομο που ανήκει στο σύνολοΗ οικογένεια στην παραδοσιακή μορφήτηςτο  Κράτος με τις ιεραρχικές δομές του. Οι παραδοσιακές αξίες , ως δυνάμεις  συνοχής.

Όμως, δυστυχώς, δυο περίπου γενιές αργότερα, σχεδόν σε όλα τα πλάτη και μήκη του πλανήτη, μόνον με σκωπτικό τρόπο μιλούν για την Πατρίδα μας! Γιατί; Την εξέλιξη των πραγμάτων τη γνωρίζουμε σχεδόν όλοι μας.

Ο δυτικός τρόπος ζωής αναζητούσε, πάντοτε, το αιώνιο ανθρώπινο πρόταγμα, την ευδαιμονία, που αναζητούσε στην κατανάλωση  όσο το δυνατόν, περισσοτέρων υλικών αγαθών. Ο άνθρωπος από πολιτικό ον καθίσταται σταδιακά άτομο-ύπαρξη. Είμαστε μπροστά στο θρίαμβο της ατομικοποίησης και στην κατάλυση όλων των δεσμών κοινωνικής συνοχής.  Ζούμε στην εποχή της μαζικής κοινωνίας και του εγωτισμού.

 Άρχισε η αποκαθήλωση όλων των αξιακών συστημάτων.  Η οικογένεια χαλάρωσε. Ο δάσκαλος κατέβηκε από την  «έδρα» του. Ο ιερέας παραμερίσθηκε για να πάρει τη θέση του ο αναλυτής του χρηματιστηρίου. Καταργήθηκε, φιλοσοφικά, και ο Θεός και αντικαταστάθηκε από το χρήμα σε ρόλο πανάκειας. Ο σχολιαστής των ΜΜΕ πήρε τη θέση του διαφωτιστή. Το πανεπιστήμιο, ως πηγή γνωστικού φωτός, αλλοτριώθηκε. Αποσύνθεση του δημόσιου χώρου. Υποχώρηση της νομιμοφροσύνης. Η αιδώς τέθηκε σε διαρκή αργία. Κυρίαρχη η εγωιστική λατρεία της ατομικής ευτυχίας. Μαζική παραγωγή και κατανάλωση και ο άνθρωπος κατέστημένα καταναλωτικό ον, πελάτης και εργαλείο. Από σκοπός υποβιβάστηκε σε μέσο.  
Το εγώ βρίσκει  θαλπωρή στο σκοτεινό και απομονωμένο ατομικό του σπήλαιο. Ακούει, τυφλωμένο από το προσωπικό του συμφέρον, μόνον τον αντίλαλο της φωνής του και νομίζει, ότι κατέχει την αλήθεια. Αποκοπή κάθε συναισθηματικού δεσμού. Το εμείς διαγράφηκε και απέμειναν οι όροι «αυτοί» ή οι « άλλοι». Αποδυναμώθηκε συθέμελα ο κοινωνικός ιστός. Φθάσαμε στο άλλο άκρο της υπερβολήςΣτην κατάργηση όλων των αξιών. «Ο σώζων εαυτόν σωθήτω». Βιώνουμε μια οδυνηρή κρίση, που συνιστά   θρίαμβο της αταξίας.
Η δημοκρατία, όμως, ως έκφανση κοινωνικής αρμονίας,απαιτεί πολιτικές αρετές, όπως η μάχη τις πολεμικές αρετές. Οι Έλληνες διακρίθηκαν στις πολεμικές αρετές, αλλά ποτέ ο πόλεμος  δεν υπήρξε αυτοσκοπός. Τον θεωρούσαν αναγκαίο κακό για να εξασφαλίζονται τα αγαθά της ειρήνης, δηλαδή η ελευθερία, το δίκαιο και ο πολιτισμός. Κοντολογίς διέπρεψαν κυρίως στο στίβο της ειρήνης. Η δημοκρατική συνύπαρξη, η πιο ωραία αυτή ελληνική επινόηση, έχει ως μέτρο της την αποφυγή της υπερβολής. Μηδέν άγαν αλλά μέτρον άριστον που σημαίνει, ό,τι αρμόζει στο όλοΜια ευαίσθητη δυναμική και ζωντανή αρμονία είναι η δημοκρατία.
 Το ίδιο συμβαίνει και στην κοινότητα ατόμων. Ο άνθρωπος είναι πολιτικό ον και δεν μπορεί να επιβιώσει στο μονήρη βίο.  Η οικογένεια, η κοινωνία, η πόλη, η πατρίδα δεν είναι μια αγεληδόν ή οιωνεί συνονθύλευμα συμβίωση,αλλά  συνιστούν βασικές αξίες επιβίωσης του ανθρώπινου είδους. Είμαστε αναγκασμένοι να συνεργαζόμαστε, γιατί η πραγματικότητα είναι αμείλικτη και προκαλεί ανυπέρβλητα,για τα άτομα, προβλήματα.  
     Το δικό μας χρέος σήμερα είναι να αποκαταστήσουμε την τιμή της Πατρίδας μας.
Δυσκολότατο! Όχι όμως ακατόρθωτο. Είναι αθεράπευτα επιτακτικό. Οφείλουμε, όμως, να βελτιοδοξούμε. Το μπορούμε όλοι μαζίΑπαιτείται υπομονή, επιμονή και κόπος. Στα δύσκολα πάντοτε ξεχώριζαν οι πρόγονοί μας. Παράδειγμα η σημερινή επέτειος. Οφείλουμε να κάνουμε το πρώτο  μεγάλο βήμα. Να γίνουμε πάλι εμείς με τη διπλή του έννοια. Να γίνουμε ένα  αρμονικό όλο και ταυτόχρονα να γίνουμε εμείς, ως εάν Έλληνες
Να επαναφέρουμε σταδιακά στο μέτρον άριστο της αξίες συνοχής. Την κατανόηση της πραγματικότητας, την ωραιότητα των ανθρώπινων σχέσεων και την απόδοση της δικαιοσύνης κοντολογίς την ηθική πράξη.
Οφείλουμε  να καταργήσουμε την προσωπική μας αυθεντίαΝα θεωρήσουμε ως καλύτερη προσέγγιση εξεύρεσης  λύσεων των προβλημάτων τον ειλικρινή δημιουργικό διάλογο με ουσιαστικά επιχειρήματα μεταξύ γενεών, γιατί  ποτέ δεν αποκόπτεται το παρόν από το παρελθόν και το μέλλον. Με διάλογο οδηγούμαστε στη συναίνεση. Από την επιβολή απόψεων αναδύονται πάντα αντίπαλοι. Ο διάλογος, όμως, απαιτεί ενσυναίσθηση. Να μπαίνουμε στη θέση του άλλου και να θεωρούμε το διπλανόίσο με εμάς. Τότε συντίθενται αρμονικά η ελευθερία, με την ισότητα μέσα στην αδελφοσύνη της αγάπης. Τότε δημιουργείται  το υπέροχο συναίσθημα του να ανήκουμε σε μια ομάδα, που θέλουμε να ανήκουμε, αλλά και εκείνη μας θέλει (amae).  Τότε δημιουργούνται ακατάλυτοι δεσμοί. Κορυφαίο πρότυπο η αρμονική οικογένειαΎπατος σκοπός η Πατρίδα, ως υγιής οντότητα ισάξια της θέσεως, η οποία Της αρμόζει στο παγκόσμιο σκηνικό.
Η Εθνική Άμυνα δεν είναι υπόθεση μόνον των λειτουργών της, που φέρνουν ακέραιη την ευθύνη της  επιτελικής και επιχειρησιακής διεξαγωγής, αλλά όλων, όσων επιθυμούν να απολαμβάνουν τα αγαθά,  που τους προσφέρει η Πατρίδα μας. Η στρατιωτική θητεία είναι προσωποπαγές καθήκον και όχι εξαγοράσιμη υποχρέωσηΌλες οι προσφορές έργου δεν είναι συγκρίσιμες. Ο ιδρώτας και το αίμα είναι συστατικά της προσωπικής μας  ζωής και δεν αποτιμώνται με χρήματα.
Η Πατρίδα και ο πολίτης προκόβουν στην ευδαιμονία και στην αρετή. Η οικονομική ισχύς πρέπει να συνδυαστεί απαραίτητα με το εθνικό φρόνημα για να καταστεί  αειφόρος αξία. Το εθνικό φρόνημα δεν καλλιεργείται στα πεδία των φρικαλέων ανταγωνισμών για  απόκτηση  οικονομικής ισχύος, αλλά αναδύεται από  τα βάθη της καρδιάς και ριζώνει στη συνείδηση με την αγωγή και την παιδεία.Η λεβεντιά καλλιεργείται με την ολιγόμηνη δημιουργική στρατιωτική θητεία μέσα στο γόνιμο περιβάλλον του Στρατεύματος.  Τότε ο νέος καθίσταται μαχητής της ζωής και των δυσκολιών. Αποκτά αυτόνομα ένα μεγάλο πιστεύω:  ότι  το   καλό  της Πατρίδας,  συνιστά υπόθεση του καθενός μας και η ατομική μας ελευθερία υπόθεση όλων. Το ίδιο πιστεύω πρέπει να έχει και ένας πολίτης άξιος για Δημοκρατία. 
Γι’ αυτό ακριβώς τον λόγο  διατεινόμαστε ότι η στρατιωτική θητεία συνιστά διαχρονική δημοκρατική αξία και η ολιστική Παιδεία προσφέρει  το θαυματουργό έργο. Με την αγωγή, που σημαίνει πρωταρχικά παράδειγμα και πράξη θα γίνουμε πάλι εμείς 
« Δεν ζει χωρίς Πατρίδα η ανθρώπινη ψυχή»( Παλαμάς) . Και εάν ακόμη επιτευχθεί το απίθανο, μια πλανητική  Συνομοσπονδία Κρατών, οι Πατρίδες θα υπάρχουν πάντα, γιατί ο άνθρωπος μόνον μέσα στην Πατρίδα βιώνει με πληρότητα τον εαυτό του. Ειδικά, όταν πρόκειται για Χώρα, όπως η Ελλάδα μας  με πλούσια Ιστορία που έχει επιτευχθεί με τη μοναδική  αρμοστικότητα  της Ελληνικής Φυλής έχουμε το αυταπόδεικτο καθήκον να θεωρούμε την Πατρίδα μας Ιερή Εστία, μέσα στην οποία ο καθένας μας νιώθει τη ζωογόνο ασφάλεια, θαλπωρή και αδελφοσύνη.
Η ακεραιότητα της Πατρίδας είναι το πρώτιστο  ατομικό και συλλογικό αγαθό, που εξασφαλίζεται με τη φιλοπατρία ολόκληρου του λαού. Μια αγάπη, που υπερβαίνει  τον έρωτα και την φιλία  εγγίζοντας  τα όρια της αγάπης για  κάτι το ιερό και άγιο, την Πατρίδα
Η φιλοπατρία όλων των Ελλήνων  και ο «συνταγματικός πατριωτισμός», όσων ζουν στην Χώρα μας, συνιστούν τον  καταλύτη των  διαφορών μεταξύ μας, που δεν πρέπει να  φτάνουν ποτέ  στο όριο καταστροφής του όλου, που λέγεται Ελλάδα. Όλοι οι θεσμοί είναι απαραίτητα παραγωγικά μεγέθη για την Πατρίδα.  Ευελπιστούμε όμως ότι δεν υπάρχουν σε αυτή Χώρα των Ηρώων και Θυσιών συμπολίτες μας, που θέλουν να απολαμβάνουν τα αγαθά της ζωής τους και οι οποίοι χωρίς φιλότιμο να είναι αχάριστοι προς  Εκείνους , οι οποίοι θυσίασαν  τη δική τους μονάδα , την ζωή τους δηλαδή, για να σωθεί η Πατρίδα μας, που παραμένει πάντα ό,τι τιμιότερο και αγιότερο  έχουμε.
Πιστεύουμε ότι είναι μοναδικός και μοναχικός μας  δρόμος. Ανηφορικός δύσβατος , μακρύς και κοπιώδης, αλλά δυστυχώς δεν έχουμε άλλη επιλογή. Κανένας δεν πρόκειται να μας βοηθήσει.  Μόνον έτσι η Ελλάδα θα καταστεί πάλι υγιής και  στέρεα εθνική και πολιτική οντότητα. Θα ξαναβρεθεί στη θέση που Της αρμόζει!  
Τιμούμε ειλικρινά τους νεκρούς μας μόνον εάν δώσουμε και τηρήσουμε  την υπόσχεση ότι  θα διατηρήσουμε  την Ελλάδα μας υψηλά,  εκεί που αρμόζει στην Ιστορική Της θέση, επιβεβαιώνοντας τα λόγια του Εθνικού Ποιητή μας «κλείσε μέσα στη ψυχή σου την Ελλάδα και θα δεις να λαχταρίζει κάθε είδος  μεγαλείου».
Η γενιά μας, τότε,  θα νιώσει την πληρότητα, που αισθάνεται κάποιος, ο οποίος  εκπληρώνει το καθήκον του. Τότε θα έχουμε εκτελέσει το δικό μας χρέος προς την πιο ένδοξη εθνότητα του Πλανήτη. Προς τη γλυκιά μας Ελλάδα.
Πάντοτε, μια καινούρια εποχή ξανοίγεται μπροστά μας. Ας ατενίζουμε με πνεύμα βελτιοδοξίας και αισιοδοξίας το μέλλον της Πατρίδας μας. Τότε οι αβεβαιότητες γίνονται ευκαιρίες.
Ας  φανούμε υπεύθυνοι συνεχιστές των ηρωικών  προγόνων μας. Μας συντροφεύουν οι αόρατες σκιές των ηρώων μας (13.748 νεκροί, 41.217 τραυματίες και εξαφανισθέντες). Ας κρατήσουμε ψηλά τα ζώπυρα του Γένους και το Λάβαρο των Εθνικών μας παλμών. Ας κλείσουμε βαθειά στη ψυχή μας την ΕλλάδαΟι Έλληνες ενωμένοι δεν έχουμε να φοβηθούμε τίποτε. Μόνον «θαύματα» θα πραγματώνουμε!
Και τότε, με βεβαιότητα η πολυκύμαντη ανθρωπότητα θα αναθεωρήσει τις αποφάσεις της, για την Ελλάδα και ο χρόνος θα σταματήσει μπροστά στους Γίγαντες της Ελληνικής Εποποιίας του 40  και θα βαδίσει επάνω από τους νόμους της φθοράς.
Κι ένας ύμνος, παντού θα αντηχεί σαν τραγούδι μαζί και σαν κλάμα:
"Αι  ημέτεροι δυνάμεις αμύνονται του πατρίου εδάφους.
                                                                                          Δημήτριος Κ. Μπάκας
                                                                                            Αντιστράτηγος εα 
                                                                              
4