Πέμπτη 23 Οκτωβρίου 2014

Η «ΕΣΧΑΤΗ ΓΡΑΜΜΗ» ΕΘΝΙΚΗΣ ΑΜΥΝΑΣ. [ ΩΣ ΕΛΑΧΙΣΤΗ ΕΥΓΝΩΜΟΣΥΝΗ ΣΤΗ ΓΕΝΙΑ ΤΟΥ 1940].

      ΕΙΣΑΓΩΓΗ
     Γιορτάζουμε φέτος τα εβδομήντα τέσσερα χρόνια από το Έπος της Γενιάς του 1940. Εκείνοι έπραξαν το ύψιστο καθήκον προς την Πατρίδα και η Ιστορία του Έθνους τους έγραψε με χρυσά γράμματα στις δέλτους της και  όλες οι γενιές θα τους τιμούνε και ευγνωμονούν εσαεί.

Το κροτάλισμα των Γερμανικών πολυβόλων στις αχανείς πεδιάδες της Ευρώπης   είχε παγώσει την έντρομη ανθρωπότητα. Η πολεμόχαρη βία έγραφε, τότε, πάνω  στο στήθος της Ευρώπης, το πυρίκαυστο "Ναι" της υποταγής. Και η μικρή μας Ελλάδα τόλμησε να υψώσει το γυμνό της χέρι και να χαράξει στον ουρανό με τη φλόγα της πίστεως και με το αίμα της θυσίας το αθάνατο "ΟΧΙ" της λευτεριάς.

ΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΘΑΥΜΑ.

  Την 28η Οκτωβρίου του 40, με ιταμό τελεσίγραφο ο Μουσολίνι, ζητούσε διαβατήριο για την αθανασία. Ζητούσε παράδοση της αιώνιας Ελλάδας, χωρίς όρους. Άλλως 8.000.000 καλογυαλισμένες λόγχες θα τον συνόδευαν σε έναν περίπατο μέχρι την Αθήνα.
 Το τι έγινε στις επόμενες μέρες είναι σε όλους γνωστό και είναι αδύνατο να περιγραφεί  άλλωστε σε ένα άρθρο και από οποιαδήποτε πέννα. Ποικιλώνυμες Ιταλικές Μεραρχίες με συχνή αντικατάσταση στρατηγών. Πράσκα, Σοντού, Καβαλέρο και ο SUPER COLONELLO Μουσολίνι, μέσα σε έξι μήνες αλληλοδιαδέχθηκαν με τη σειρά τους την ντροπή της ήττας και ένα φορτίο δυσβάστακτο καταισχύνης.   Σαρώνουν οι φαντάροι μας, μαζί με τους τσολιάδες, τα εκατομμύρια τις λόγχες.
Και γίνονται τα τάνκς περίγελος της Ελληνικής μεγαλοψυχίας. Αντηχούν τριγύρω τα φαράγγια και τα χιονισμένα βουνά. Η Κορυτσά, το Πόγραδετς, η Πρεμετή, το Αργυρόκαστρο, η  Κλεισούρα, το Τεπελένι , η Χιμάρα άκουσαν με αγαλλίαση το πλατάγιασμα της γαλανόλευκης στο φύσημα του παγωμένου βορειοηπειρωτικού βοριά.
Η ιαχή "ΑΕΡΑ»  σκόρπισε, σαν φθινοπωρινά φύλλα, 30 άρτια εξοπλισμένες Μεραρχίες με 700.000 άνδρες, 17.000 οχήματα και 50.000 κτήνη. Απ'αυτούς, 14.000  θάφτηκαν στα παγωμένα βουνά, 18.000 τραυματίες και άχρηστοι από κρυοπαγήματα και 13.000 αιχμάλωτοι. Μια μακάβρια απάντηση στην κομπορρημοσύνη του Μπενίτο.

Πως έγινε όμως το θαύμα; Πως το κατόρθωσαν οι  Έλληνες, μια δράκα ανθρώπων, χωρίς μέσα και όπλα βαριά, χωρίς τάνκς και αεροπλάνα! Κατόρθωσαν το ανθρωπίνως ακατόρθωτο! Αυτό που δίκαια ονομάσθηκε Ελληνικό Θαύμα!
Η πίστη τους στην Πατρίδα τους όπλισε. Θάνατος ή Λευτεριά, το σύνθημα. Ένας λαός με μια φωνή. Κανένας τότε ηττοπαθής ή ακριτόμυθος. Κανένας Θερσίτης  δε βρέθηκε μεταξύ των Ελλήνων. Μπροστά στον άμεσα ορατό εχθρό και το τρομερό φάσμα του χαμού της Πατρίδας οι Έλληνες, τότε, ενώθηκαν σε ένα σώμα και μια ψυχή.
Δεν ήταν, όμως, ο τρόμος που τους ένωσε. Εάν είχαν συνενωθεί από το ορμέφυτο του φόβου για τα δεινά του πολέμου θα είχε καταρρεύσει η Ελλάδα, όπως κατάρρευσαν και οι λοιπές χώρες. Μια αρμονική σύνθεση κράτησε το Έθνος όρθιο. Αναδύθηκε, τότε, μια πρωτόγνωρη εθνική και πατριωτική συνείδηση, που είχε χαραχθεί στο είναι των Ελλήνων με το αίμα των πολυετών πολεμικών αγώνων.
     Ανδρώθηκε τότε ένα τεράστιο «εμείς».
     Απέναντι ήσαν «εκείνοι», που θέλησαν να καταλύσουν τη λευτεριά.
Ξεκάθαρος ο εχθρός. Κανένα δίλημμα: ο αγώνας μέχρι εσχάτων.
Το κρίσιμο πολεμικό γεγονός ανέδειξε στην ακέραια  μορφή της την πολεμική αρετή των Ελλήνων. Ένας απέραντος άλογος και συνάμα έλλογος ενθουσιασμός πλημμύρισε και κυρίευσε τον ελληνικό λαό. Ένα διονυσιακό παραλήρημα ταυτίσθηκε με το απολλώνιο φως και την «εν Θεώ» έλλαμψη. Αναδύθηκε μια  πρωτόγνωρη μεταρσίωση για δράση. Η ένδοξη ελληνική ιστορία και  το μέλλον της Ελλάδας δήλωσαν το βροντερό «παρόν» στην πιο κρίσιμη  συνάντηση της Πατρίδας μας με την υποδούλωση και το θάνατο.
  Όχι πλέον χρόνος, αλλά ένα φέγγος αιωνιότητας απλώθηκε τότε.
 Τα πάντα  ήταν δυνατά εκείνες τις ημέρες.
  Να πως έγινε το Ελληνικό Θαύμα!
Λειτούργησαν αρμονικά όλα τα στοιχεία που απαρτίζουν την Πατρίδα!

       
Η ΔΙΚΗ ΜΑΣ ΓΕΝΙΑ.
Στην ειρηνική περίοδο αλλάζει η ψυχολογία και αυτό είναι, απόλυτα, φυσιολογικό, γιατί ο άμεσος εξωτερικός εχθρός δεν είναι τόσο αισθητός. Οι αξίες μεταλλάσσονται. Ανατρέπεται η ιεράρχηση των αγαθών. Το ύπατο αγαθό  της ελευθερίας της Πατρίδας ξεθωριάζει. Τη θέση του ιερού καταλαμβάνει το ατομικό συμφέρον με τις σχετικές του αξίες: την ατομική  ευδαιμονία, την ευζωία, την άνεση και την  κατανάλωση αγαθών.
 Η αλήθεια στενεύει τα όριά της. Ωραίο είναι « ό,τι αρέσει στο εγώ» και καλό θεωρείται «ό,τι συμφέρει στο άτομο».
  Πρυτανεύει η πλεονεξία, που γεννά τη διχοστασία.
 Ένας μηδενισμός επικρατεί, ο οποίος εξισώνει το όλο με το τίποτα και  προκαλεί ένα  τρομακτικό  κενό. Η  εμπιστοσύνη μετατρέπεται σε δυσπιστία. Η αγάπη σε φανερό ή συγκαλυμμένο μίσος. Η ελπίδα  σε απόγνωση και απελπισία. Το μέλλον φαντάζει ζοφερό.
Το χειρότερο είναι, όμως, ότι η υπόσταση της Πατρίδας διακυβεύεται εν ειρήνη σε μεγαλύτερο, πιθανότατα, βαθμό, από όσο σε πολεμική περίοδο.
 Ισχύει, βέβαια, η άποψη ότι « πολιτική είναι συνέχιση του πολέμου με άλλα μέσα». Σε ένα παγκοσμιοποιημένο οικονομικά  περιβάλλον, με μια ασύδοτη εμπορευματοποίηση, στο κυνήγι του κέρδους, που δεν υπολογίζει ουσιαστικά σύνορα εθνών- κρατών, αλλοιώνονται  τα βασικά χαρακτηριστικά της ανθρωπινότητάς μας.
Οι πολίτες από πρόσωπα καθίστανται απλά άτομα, ευεπίφορα στην επιβαλλόμενη από ΜΜΕ κουλτούρα.
Οι συνειδήσεις αμβλύνονται. Το ατομικό συμφέρον κυριαρχεί απόλυτα και οι δεσμοί συνοχής καταλύονται.
Την Πατρίδα την θέλουμε μόνον, όταν μας εξυπηρετεί στις  ατομικές, συνομοταξιακές, συνδικαλιστικές ή κομματικές, αποσπασματικές προτεραιότητες.
Αντίθετα, κυριολεκτικά, αγνοούμε, ότι όλα τα παραπάνω συμφέροντα έχουν σχετικό νόημα και μπορούν να βρουν ικανοποιητική λύση, ΜΟΝΟΝ, όταν υπάρχει η Πατρίδα.

  
      ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ
Θαρρούμε ότι η κρίση μπορεί να αποτελέσει τη μεγαλύτερη «ευκαιρία» για ανάνηψη. Το πάθημα μπορεί να γίνει μάθημα και να μας προσδώσει  ισχύ για ολική επαναφορά των δοκιμασμένων  αξιών μας. Αυτό δε σημαίνει οπισθοδρόμηση, αλλά επιστροφή στις σταθερές, που δίδαξε η εμπειρία των λαών. Να τοποθετήσουμε και πάλι στην πρώτη βαθμίδα των αξιών μας τη σωτηρία και την αξιοπρέπεια της Πατρίδας, αφού όμως,  προσδιορίσουμε ποιας μορφής  Πατρίδα θέλουμε. Άραγε τη στριμωγμένη στο «οικονομικό  καναβάτσο», που τη λοιδορεί όλη η παγκόσμια αρένα και  για την οποία οι  απανταχού ομογενείς μας ντρέπονται, ενώ εμείς οι ίδιοι τη μισούμε! Μια άχρωμη και απρόσωπη μονάδα, που θα τρέφεται από το φως των άλλων ή με μια δημιουργική  εθνική προσωπικότητα, αξία όχι μόνον να δέχεται , αλλά και να χαρίζει στους ανθρώπους ολόκληρου του Κόσμο μας, όπως έκανε πάντοτε,  κοινωνικές  και πολιτισμικές   αξίες!
  Σε μια εποχή, σαν τη δική μας, που επικρατεί το ατομικό συμφέρον, είναι δύσκολο να μιλάμε για συλλογική προσπάθεια  και καθήκον. Παρά ταύτα όμως υπάρχει  ένα  τελευταίο μετερίζι της ύπαρξης της Πατρίδας μας. Η «έσχατη γραμμή  Εθνικής Άμυνας», η οποία «στοιχίζεται»   στις ψυχωμένες με  γνήσια αγάπη για την Πατρίδα καρδιές των Ελλήνων.  Των πεπεισμένων, ότι είναι απαραίτητη μια υγιής οντότητα Πατρίδας, που έχει δυνατότητες περισσότερες από τα ασύνδετα άτομα. Όσων επιζητούν  το προσωπικό τους συμφέρον, αλλά παράλληλα προσφέρουν και ό,τι απαιτεί η υπόσταση της Πατρίδας. Εκείνων, που διεκδικούν λιγότερα από όσα προσφέρουν και δεν επηρεάζονται από τη στάση άλλων με αλλοτριωμένη συνείδηση.

Αμέτρητες οι περιπτώσεις. Θα αναφέρουμε  ενδεικτικά μόνον:
·         Ο αγρότης, που ποτίζει το χωράφι του με ιδρώτα και  υπομονή.
·         Ο ψαράς, που ξενυχτάει στο σκοτάδι για μια καλή ψαριά.
·        Ο ευσυνείδητος υπάλληλος, που δεν απεργεί σε κρίσιμο χρόνο.
·        Ο γιατρός , που διανυχτερεύει κοντά στον ασθενή και γεμίζει η ψυχή του.
·        Ο δάσκαλος, που εκτελεί το λειτούργημά του με γλίσχρες αμοιβές.
·        Ο μηχανικός, που εκτελεί ευσυνείδητα οικονομικά το τεχνικό έργο.
·        Ο δικαστής , που αποδίδει τη δικαιοσύνη μέσα σε απειλές.
·        Ο ιερέας, που προσπαθεί να διατηρήσει την Πίστη μας ακίβδηλη.
·        Όσοι ξενυχτούν με αυτοθυσία για την ασφάλειά μας.
·        Όσοι  ρίχνονται με αυτοθυσία στη φωτιά και την πλημμύρα.
·         Ο στρατιώτης που φυλάει, νύχτα μέρα, σκοπιά στο Φυλάκειο Ω.!
·         Ο ναύτης, που περιπολεί μέσα στο ανήλιο υποβρύχιο.
·        Ο πιλότος που δεν γνωρίζει εάν θα επιστρέψει στην οικογένειά του.
·         Τα  στελέχη των Ενόπλων Δυνάμεων, που δίνουν καθημερινή μάχη για τη διατήρηση του φρονήματος των ελληνόπουλων.
·         Όσοι εφαρμόζουν τους  νόμους της Πατρίδας από πίστη και καθήκον.
·         Όσοι εθελοντικά και  χωρίς ιδιοτέλεια  προσφέρουν  στα κοινά.
·        Όσοι  στην εκτέλεση του καθήκοντος διακινδυνεύουν τη ζωή τους.[ ως ελάχιστο μνημόσυνο αναφέρονται]: Οι Λοχίες Πεζοναύτες: Γεώργιος Ορφανίδης και Αναστάσιος  Μεζάλας.
·        Και όσοι από αγάπη στην Πατρίδα προσφέρουν τον εαυτό τους στη θέση άλλου, όπως ο Δεκανέας Πεζοναύτης Φώτης Ανδρικόπουλος……
·        Και τόσοι άλλοι αγνοί, φιλότιμοι και φιλοπάτριδες συμπολίτες μας, που μοχθούν  νυχθημερόν για το δικό τους καλό και της Πατρίδας συνάμα.

ΕΠΙΛΟΓΟΣ.
Το δικό μας καθήκον, σκληρό, άκαμπτο και απαρέγκλιτο  είναι:
·         Να μη τους ξεχνάμε και προπαντός να μη τους απογοητεύσουμε.
·         Να πυκνώσουμε με τη δική μας συμμετοχή τις τάξεις της «έσχατης γραμμής  Εθνικής  μας Άμυνας».
·         Ως ελάχιστο δείγμα ευγνωμοσύνης προς τους Τιτάνες της γενιάς του 1940, ας πλημμυρίσει η καρδιά μας με το μοναδικό Ελληνικό φιλότιμο, αυτές τις μέρες της Επετείου του Θαύματος , τώρα που ηχεί και πάλι μελωδικά στα αυτιά μας, σαν κλάμα και τραγούδι συνάμα, το αιώνιο καταπίστευμά τους:
         « Αι ημέτεραι δυνάμεις αμύνονται του Πατρίου εδάφους».

                                                                 Δημήτριος  Κ. Μπάκας

                                                               Αντιστράτηγος εα.[Οκτ. 2014]

Δευτέρα 6 Οκτωβρίου 2014

Η ΑΝΑΔΥΣΗ ΚΑΙ ΑΦΟΜΟΙΩΣΗ ΤΩΝ ΚΟΙΝΩΝ ΑΞΙΩΝ ΜΑΣ.

ΠΡΟΟΙΜΙΟ.

      Ζούμε σε μια Κοινωνία θρυμματισμένη. Το εγώ  θεωρείται το κέντρο του Κόσμου. Κυριαρχεί το ατομικό συμφέρον, που απορρέει, από την ανάγκη ύπαρξης και την ανάγκη αναγνώρισης. Ξεχνάμε ότι υπάρχουμε, επειδή απλούστατα, υπάρχει ο διπλανός μας, ο οποίος έχει τις ίδιες με εμάς απαιτήσεις. Οι παραδοσιακοί δεσμοί μεταξύ των ανθρώπων έχουν  αλλοιωθεί και οι δυνάμεις συνοχής έχουν χαλαρώσει. Ζούμε ουσιαστικά σε μια "μαζική" κοινωνία.
Χωρίς όμως αρμονικά σύνολα ανθρώπων είναι αδύνατον να αντιμετωπιστούν τα τεράστια προβλήματα, που πάντοτε προκαλούνται στη ζωή μας και η αντιμετώπισή τους απαιτεί δυνάμεις που ξεπερνούν τις ατομικές μας δυνατότητες. Είμαστε υποχρεωμένοι να δημιουργήσουμε υγιείς σχέσεις με τους διπλανούς μας και αυτό επιτυγχάνεται  μόνον με την αφομοίωση κοινών αξιών.


     Η ΣΧΕΣΗ «ΠΡΟΣΩΠΟ» ΜΕ  «ΠΡΟΣΩΠΟ».


      Η βασικός κρίκος συνοχής της Κοινωνίας μας είναι η σχέση «πρόσωπο» με «πρόσωπο». Μόνον ένα ανθρώπινο ον μπορεί να θεωρηθεί πρόσωπο, που είναι ισότιμο άσχετα από τις διαφορές μεταξύ μας. Η πρόσωπο του ανθρώπου συνιστά το ύπατο αγαθό μαζί με τη ζωή του την ίδια. Γι’ αυτό το σέβεσθαι το πρόσωπο του άλλου είναι πρώτιστη σημερινή αξία, ανεξάρτητα ιεραρχίας και κοινωνικής θέσεως.

      Το αρμονικό  δέσιμο μιας  σχέσης «πρόσωπο» με «πρόσωπο», κατά βάση, εξαρτάται από τρεις βασικούς παράγοντες αφομοίωσης των κοινών αξιών μας:
·         Πρώτος  παράγοντας είναι η αυθεντικότητα[ η ειλικρίνεια και η γνησιότητα ] του κάθε μέλους. Η προσωπικές «αλήθειες» συνήθως αποκλίνουν. Πρέπει να υπάρξει κατανόηση της θέσεως του άλλου. Κανένας δεν μπορεί να κατέχει, στη γενική περίπτωση, την απόλυτη αλήθεια.
·          Δεύτερος παράγοντας είναι η υπευθυνότητα. Το βασικό στοιχείο ηθικής και υπεύθυνης  στάσεως έναντι ενός κοινού σκοπού. Η εγγύηση επιτυχίας.
·          Τρίτος παράγοντας είναι η καλή πίστη [η καλή διάθεση και η ευγένεια], απαραίτητο στοιχείο γόνιμου κλίματος για την ανάπτυξη σχέσης αρμονίας. Η  «αλήθεια» μας περνάει  μέσα από την «αλήθεια» του άλλου και αυτή η κοινή επιθυμία για την αλήθεια επιζητά  μετριοφροσύνη, υποχωρητικότητα και την καλή διάθεση. Ο παραγλωσσικός κώδικας επικοινωνίας μας [έκφραση του προσώπου, στάση του σώματός μας κλπ] μεταδίδει ένα μεγάλο όγκο πληροφοριών  και  αλλοιώνει πολλές φορές  την αλήθεια.


       Οι τρεις παραπάνω παράγοντες[αξίες] αντανακλούν αντίστοιχα τις τρεις θεμελιώδεις αξίες: Την αλήθεια, το αγαθό και το κάλλος. Όταν συντρέξουν και συντεθούν με αρμονική αναλογία, τότε η ανθρώπινη ψυχή συγκινείται. «Ερωτεύεται», ούτως ειπείν, τον υπέρτερο σκοπό και καθίσταται ευεπίφορη. Φωτίζεται από την αληθινή ειλικρίνεια. Προσανατολίζεται στον αγαθό χαρακτήρα της υπευθυνότητας για επίτευξη  σκοπού. Ευφραίνεται από την ωραιότητα της καλής διάθεσης. Πληρούνται, τότε, οι βασικές προϋποθέσεις του σεβασμού της προσωπικότητας και της προσωπικής ελευθερίας των μελών, οπότε  ξανοίγεται ο «ελεύθερος» χώρος» προσωπικής  ευθύνης και αφομοίωσης κοινών αξιών.

       Η ηθική συνείδηση, χώρος ριζώματος όλων των αξιών μας, καθίσταται αξιογόνος και αναδύονται νέες αξίες υψηλής  λεπτότητας, όπως  η εμπιστοσύνη, η αλληλεγγύη, η φιλότητα και η αγάπη.

       Ενίοτε, όμως, η σχέση είναι θνησιγενής. Αυτό συμβαίνει, όταν η λεκτική διατύπωση της προσωπικής «αλήθειας» και ειδικότερα ο παραγλωσσικός κώδικας έκφρασης προκαλεί την αίσθηση, ότι η ναρκισσιστική επιθυμία ή η επιθετικότητα τείνουν να επιβάλλουν το δικό τους νόμο. Αυτή είναι  η καίρια αυτοκαταστροφική περίπτωση σε κάθε σχέση «πρόσωπο» με «πρόσωπο».

      Ο απώτερος κοινός σκοπός διασώζεται, τότε μόνον, όταν η ηθική συνείδηση, αναδυόμενη, ως συναίσθημα ενοχής, λόγω υπευθυνότητας έναντι του στόχου, υπερνικήσει τον  εγωισμό. Ήτοι εάν εμφιλοχωρήσει άμεση μετάνοια, η οποία θα εκφρασθεί με παρρησία.  Τούτο όμως απαιτεί μεγάλη δύναμη ψυχής. Απαιτεί την κορυφαία αρετή της ανάληψης της ευθύνης.

      Και όμως ακόμη και στην μαζική Κοινωνία, που ζούμε, υπάρχουν τέτοια παραδείγματα μεγαλοψυχίας και λεβεντιάς, που σώζουν τους κοινούς στόχους.


     ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ.
·         Οι άνθρωποι μπορούν κάτω από ορισμένες συνθήκες να συνάψουν με κοινή προσπάθεια υγιείς σχέσεις, οι οποίες αντέχουν στο χρόνο και στις δοκιμασίες. Όλες οι σχέσεις, όμως, εύκολα μπορεί να αυτοκαταστραφούν.
·         Όταν τρεις θεμελιώδεις αξίες [αλήθεια, ωραιότητα και αγαθότητα] , αντίστοιχα ως ειλικρίνεια ,καλή διάθεση και υπευθυνότητα συντρέξουν και συντεθούν  αρμονικά δημιουργούν τις υγιείς ανθρώπινες  σχέσεις «πρόσωπο» με  «πρόσωπο»
·         Η παραπάνω αρμονική σύνθεση συνιστά τη λυδία  λίθο για κάθε ανθρώπινη σχέση. Παράλληλης ή ιεραρχικής δομής. Σε κάθε τοπική και χρονική απόσταση. Στη οικογένεια, την  κοινωνία και την Πατρίδα.


     ΕΠΙΛΟΓΟΣ.
      Ο άνθρωπος είναι από τη φύση του κοινωνικό όν. Η ύπαρξή του στη ζωή και η αυτοεπιβεβαίωσή του τού επιβάλλουν την συνύπαρξη με άλλα πρόσωπα. Η απομόνωση μετατρέπει τον «πολίτη» σε «ιδιώτη», κατά τους προγόνους μας. Ο ιδιώτης στην αγγλική έγινε idiot, με την γνωστή προσβλητική έννοια[ηλίθιος].
      Η σχέση «πρόσωπο με πρόσωπο» είναι η σπουδαιότερη σχέση,  μετά τη μητρική –πατρική και οικογενειακή. Είναι ο βασικός κρίκος των ανθρώπινων σχέσεων. Συνιστά βασική κοινωνική αξία, γιατί πραγματώνει τον  εξανθρωπισμό του Ανθρώπου  με  σκοπό τη δημιουργία καλύτερης ανθρώπινης Κοινωνίας.
       Κάθε σχέση είναι μια δέσμευση, που σημαίνει περιορισμός της ελευθερίας του ατόμου. Τούτο, όμως, γίνεται αποδεχτό  από την ανθρώπινη συνείδηση, όταν προσδοκάται η ανάδυση πιο πολύτιμων αξιών, όπως η εμπιστοσύνη, ο σεβασμός, η φιλία και η αγάπη. Τότε καθένας μας  προσφέρει στον συνάνθρωπό του «χώρο» δράσης , κοντολογίς την ελευθερία του, το ύπατο αγαθό, οπότε αναδύεται η μεγαλύτερη κοινωνική και προσωπική   ολβιότητα.

                                                                                           Δημήτρης Μπάκας

                                                                                                      Οκτ 2014

Παρασκευή 5 Σεπτεμβρίου 2014

Η ΑΝΑΠΤΥΞΗ, ΩΣ ΕΘΝΙΚΗ ΜΑΣ ΑΡΕΤΗ ΕΝ ΕΙΡΗΝΗ.

ΠΡΟΟΙΜΙΟ.

Ανάπτυξη η μαγική λέξη της εποχής μας. Η πανάκεια  για κάθε κακοτυχία. Η δύναμη προς την ευημερία σε παγκόσμια κλίμακα. Η Χώρα μας, που μαστίζεται από την πολύχρονη κρίση, στην ανάπτυξη έχει στηρίξει όλες τις ελπίδες μας!
Πως εννοούμε όμως την ανάπτυξη! Ποιο είναι το περιεχόμενό της; Ο καθένας μας  έχει και τη δική του εκδοχή. Το δικό του  πρόβλημα τον αγγίζει πιο πολύ από ότι αντιλαμβάνεται το ευρύτερο κοινωνικό ή  εθνικό ή  το πρόβλημα του διπλανού του. Το προσωπικό μας συμφέρον μας έχει στρέψει στο κυνήγι της ατομικής μας απόλαυσης. Ζούμε, όμως,  σε μια αυταπάτη. Δεν έχουμε συνειδοποιήσει, ότι η δική μας ευτυχία είναι άρρηκτα συνυφασμένη  με το ανθρώπινο και φυσικό περιβάλλον.

Δεν είμαστε ειδικοί στα οικονομικά, αλλά δε θέλουμε να πιστέψουμε ότι εννοείται, ως ανάπτυξη, ό,τι κυκλοφορεί ευρέως στη νοοτροπία μας.  Να «πέσει», δηλαδή,  στην αγορά  ρευστό χρήμα. Να αρχίσουμε  να αγοράζουμε προϊόντα, τα πιο πολλά εισαγωγής. Να αυξηθεί η κατανάλωση. Και να είμαστε περιχαρείς γιατί …ευημερούμε! Αυτήν την ανάπτυξη την δοκιμάσαμε τις προηγούμενες δεκαετίες και μας βγήκε πικρή. Πρόσφερε σε κάμποσους εφήμερη και επίπλαστη ευημερία, αλλά στους πολλούς δυστυχία και απελπισία.

       Ευελπιστούμε, και υπάρχουν σοβαρές ενδείξεις γι΄αυτό, ότι οι αρμόδιοι για τα οικονομικά εννοούν με τον όρο οικονομική ανάπτυξη  την πραγματική  παραγωγή  προϊόντων  και υπηρεσιών σε μια οικονομία με την πάροδο του χρόνου. Ως δείκτης ανάπτυξης ορίζεται ο μέσος ποσοστιαίος ρυθμός αύξησης του  πραγματικού ακαθαρίστου εγχώριου προϊόντος και υπολογίζεται σε πραγματικούς  όρους, δηλαδή διορθωμένους, ως προς τον πληθωρισμό και όχι ονομαστικούς. Μια μακροχρόνια τάση[δεκαετίες] και όχι μια βραχυχρόνια διακύμανση[ τρίμηνα, εξάμηνα] του παραγόμενου προϊόντος.
Πιο καλά ακόμη θα είναι, εάν νοείται η «αειφόρος ανάπτυξη», τουτέστιν εκείνη,  που σχεδιάζεται  και υλοποιείται λαμβάνοντας  υπόψη την προστασία του περιβάλλοντος  και τη βιωσιμότητα. Γνώμονας της αειφορίας είναι η μέγιστη δυνατή απολαβή αγαθών από το περιβάλλον , χωρίς όμως να διακόπτεται η φυσική  παραγωγή αυτών των προϊόντων σε ικανοποιητική ποσότητα και στο μέλλον.

ΕΙΣΑΓΩΓΗ.

Εκτιμάται, ότι η  οικονομική ανάπτυξη, ακόμη και στην υγιή της μορφή, παρά το ότι, θεωρείται, ως εάν  ατμομηχανή  προόδου και ευημερίας  δεν συνιστά, από μόνη της, την ικανή και αναγκαία συνθήκη  ολβιότητας ενός λαού. Η ασύμμετρη, μάλιστα, κυριαρχία της, συντελεί στην κατάδυση των λοιπών βασικών παραγόντων ευτυχίας και  προκαλεί ασταθείς ισορροπίες  στην κοινωνική λειτουργία. Για να έχει τα ευεργετικά της αποτελέσματα επιβάλλεται να συνδυασθεί με μια πλατύτερη, ουσιαστικότερη και πιο ολιστική ανάπτυξη. Μια ανάπτυξη, ως εάν ανάδυση από ένα αρμονικό κοινωνικό –πολιτικό- πολιτισμικό-οικονομικό –εθνικό- θρησκευτικό και δημοκρατικό κλίμα του λαού.

Με τον  όρο ανάδυση, το αντίθετο της έννοιας κατάδυση[= καταβύθιση μέσα σε υγρό] εννοούνται τα χαρακτηριστικά και οι ιδιότητες που προέρχονται από τη σύνθεση διαφόρων στοιχείων ή συστατικών, που συγκροτούν ένα όλον. Δεν ανάγονται, αποκλειστικά, στα χαρακτηριστικά και στις ιδιότητες των μεμονωμένων συστατικών. Δεν ταυτίζονται με τα αποτελέσματα, που είναι γραμμικές συνέχειες.  Δεν είναι επιφαινόμενα, ούτε εποικοδομήματα. Είναι ανώτερες ιδιότητες, που μπορούν να αναδρούν στα συστατικά προσδίδοντάς τους ιδιότητες του όλου. Προέρχονται από την αλληλεπίδραση της οργανωτικής σύνθεσης  του όλου.
 Όταν το κάθε συστατικό έχει την σωστή αναλογία έχουμε αρμονική σύνθεση με άριστα αποτελέσματα. Κανένα συστατικό δεν κυριαρχεί, αλλά  συμμετέχει αναλογικά σε ελεύθερη σύνθεση. Άρωμα και ευαρέσκεια αναδύονται από την αρμονία. Η δυσοσμία και ο αφόρητος θόρυβος  κυριαρχούν σε περίπτωση αταξίας.

Κάποια παραδείγματα αρμονικής ανάδυσης θα μας πείσουν για την αξία τους:
·   Η μοσχοβολιά, η γλυκιά ευωδία, το ανάβλυσμα ενός λουλουδιού.
·   Η υπέροχη  μελωδία   μιας υπέροχης μουσικής σύνθεσης.
·   Η μαγεία που εκπέμπουν τα χρώματα ενός ωραίου πίνακα ζωγραφικής.
·   Η αύρα που εκπέμπει μια προσωπικότητα με ευγένεια και σοφία.
·   Η ωραιότητα που μας γοητεύει χωρίς να  προκαλεί.
·   Ανάδυση είναι ο πολιτισμός, η κουλτούρα κάθε λαού κοκ.

Η  ΑΝΑΠΤΥΞΗ, ΩΣ  ΑΡΕΤΗ ΣΕ ΜΙΑ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ.

Για να έχει υπόσταση ένας ζωντανός οργανισμός, [από το ελάχιστο μόριο  ζωής μέχρι  την Συνομοσπονδία Κρατών], πρέπει να συντρέχουν  τρεις βασικές συνθήκες:  
·   Τα συστατικά όργανα να λειτουργούν με σχετική ελευθερία στο δικό τους  ζωτικό χώρο και να είναι αρμονικά συντονισμένα μέσα στο όλο.
·    Το όλον να αυτοοργανώνεται και να ενεργεί με σχετική αυτοτέλεια.
·   Το όλον να είναι αρμονικά συνδεδεμένο  με το περιβάλλον του.
Εάν, πολύ απλά, αξία είναι η σχέση μας με ένα αντικείμενο, αγαθό το αντικείμενο στο οποίο πραγματώνεται η αξία, τότε αρετή είναι η δύναμη πραγμάτωσης της αξίας. Από τις παραπάνω συνθήκες αναδύεται η δύναμη  επιβίωσης, ήτοι η αρετή, [αρχική έννοιά της είναι η ανδρεία στο πεδίο της μάχης]. Η ειδοποιός δυνατότητα ύπαρξης. Η δύναμη βούλησης πράξεως για επίτευξη σκοπού.

Καθ’ όμοιο τρόπο η ολιστική ανάπτυξη ενός Έθνους είναι η ισχύς, που αναδύεται από τη σύνθεση  των  ποιοτήτων του Λαού. Η ειρηνική αρετή αντίστοιχη  της πολεμικής[, την οποία το Ελληνικό Έθνος έχει επιδείξει επανειλημμένως].

Το όλον, εν προκειμένω η Πατρίδα, αντιμετωπίζει πιέσεις, που δεν μπορούν να αντέξουν οι πολίτες μόνοι τους. Βρίσκεται, όμως, πάντοτε σε ευαίσθητη ισορροπία εξωτερικών φορτίσεων και εσωτερικής εντροπίας[αταξίας]. Σε περίοδο πολέμου  ο εμφανής εξωτερικός  κίνδυνος ενισχύει σημαντικά την εσωτερική συνοχή. Σε περίοδο ειρήνης, οι εγωκεντρικές τάσεις καταστρέφουν τις εσωτερικές δυνάμεις συνοχής. Έτσι εκφυλίζεται η οντότητα της Πατρίδας.
 Ο εξαναγκασμός[αστυνόμευση και τιμωρία], έχει ελάχιστα και χρονικά περιορισμένα αποτελέσματα. Η ουσιαστική δύναμη συνοχής, η ειρηνική εθνική αρετή, αναδύεται από το κοινό συναίσθημα του συνυπάρχειν των μελών της Κοινωνίας μας. Αυτό εκδηλώνεται ως επιθυμία- ευαρέσκεια και βούληση των πολιτών για κοινή εθνική δράση. Που σημαίνει απλά ότι το γενικό συμφέρον, όπου απαιτείται, υπερτερεί του ατομικού, χωρίς αυτό να παραβλέπεται.
Όπως κάθε αρετή, είναι προϊόν εθισμού και  πράξεως. Θέμα αγωγής και σφαιρικής παιδείας[ παιδαγωγίας και ανδραγωγίας], με βασική μέθοδο το παράδειγμα. Είναι θέμα άσκησης, νοοτροπίας και πολιτισμού. Μια σταδιακή άνοδος του Λαού στη κλίμακα των αξιών του. Των πολιτών και των κυβερνόντων.

Η δημοκρατία είναι η πιο ευαίσθητη ανάδυση μιας ευνομούμενης και αρμονικής Κοινωνίας. Είναι στην ουσία της ταυτόσημη με τη γενική ανάπτυξη. Η Δημοκρατία με αυτή την έννοια δεν επιβάλλεται. Αναδύεται από την αρμονική λειτουργική συναίρεση όλων των τάσεων, με  γνώμονα το υπέρτερο συμφέρον της Πατρίδας μας, μέσα από ένα ειλικρινή και δημιουργικό διάλογο και αλληλοέλεγχο μεταξύ των πολιτών και των εντολοδόχων διαχειριστών της εξουσίας.  Ο Λόγος επιβάλλει την τάξη σε αγαστή συναίνεση με την ωραιότητα και ευαρέσκεια  δημιουργώντας συνθήκες ηθικής, που αναδίδουν άρωμα ουσιαστικής ευτυχίας. Έτσι αναπτύσσεται η συνειδητή ευθύνη εθελοντικής σύγκλισης των προσπαθειών όλων.

Το οικονομικό στοιχείο διαδραματίζει το δικό του σημαντικό ρόλο, όπως άλλωστε  το Κοινωνικό, η  Δικαιοσύνη, η Εθνική άμυνα, το Θρησκευτικό , η Παιδεία κλπ. Το Πολιτικό στοιχείο έχει τον κύριο συντονιστικό ρόλο, αλλά δεν κυριαρχεί στα λοιπά, ούτε ποδηγετείται από κανένα.
 Η Δημοκρατία δεν είναι η ονομαστική εφαρμογή , κατά το δοκούν του καθενός, αλλά ένα διαρκές πρόταγμα όλων των μελών  και των οργάνων της πολιτείας. Τότε καθίσταται αρετή ολόκληρου του Λαού, ο οποίος  δημιουργεί την οντότητα  Πατρίδας άξιας σεβασμού στα πλαίσια του  Παγκόσμιου περιβάλλοντος.


     ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ.
Η οικονομική ανάπτυξη παίζει τεράστιο ρόλο στη ζωή μας. Παράγει άπειρα προϊόντα που συμβάλλουν στην ποιότητα της διαβίωσής μας. Σημαντικότατες, όμως, ανθρώπινες ανάγκες δεν καλύπτονται από την οικονομική ανάπτυξη και μόνον. Η δικαιοσύνη, η αξιοπρέπεια, η εκτίμηση, η εμπιστοσύνη, το πνεύμα καλής πίστης, η ψυχική υγεία, ο σεβασμός, η αγάπη και τόσα άλλα απαραίτητα αγαθά για την ολβιότητά μας δεν παράγονται σε κανένα  εργαστήριο χημείας ή  σε βιομηχανικό εργοστάσιο, οποιασδήποτε τεχνολογίας.
Είναι  ψυχικά και πνευματικά αγαθά, στα οποία πραγματώνονται  υψηλές αξίες, τα οποία ευδοκιμούν σε  διαφορετικής ποιότητας λειμώνες και οικοφωλεές. Είναι αναδύσεις αρμονικών ανθρώπινων σχέσεων σε κοινωνίες που δημιουργούνται με πρώτη αξία την ανθρώπινη προσωπικότητα. Αναπτύσσονται σε μια ωραία γειτονιά, όπου ο καθένας μοιράζεται τη χαρά και τη λύπη.  Στο καλό Σχολείο που πλάθει τα παιδιά μας. Στο Στράτευμα[ ναι σωστά διαβάζετε], το μεγάλο και μοναδικό Σχολειό ανδραγωγίας, που  μετουσιώνει τους νέους μας σε ώριμους και υπεύθυνους άνδρες. Πρώτιστα, όμως, καλλιεργούνται στη θαλπωρή της  αρμονικής οικογένειας, όπου  θάλλει η αγάπη, που αναπληρώνει όλες τις προϋποθέσεις ανθρώπινης συμβίωσης.
Όταν ζούμε, ως εάν οικογένεια αναδύεται η ύπατη αρετή- ισχύς συνύπαρξης. Τότε το άτομο φθάνει στην κορυφή της ανθρωπιάς του.  Στον  ανθρωπισμό,  όπου   ευδοκιμεί το εντελβάϊς, που λέγεται φιλάνθρωπη αγάπη.
 Ιδανικός δρόμος θα μου πείτε. Έχετε δίκιο. Αλλά και ως τάση και ως ιδανικό μας είναι απαραίτητο, αφού χάσαμε κάθε άλλο σκοπό μέσα στο εμπορικό κέρδος.


ΕΠΙΛΟΓΟΣ.
 Τίποτε δε μας χαρίζεται εάν δεν  το αξίζουμε. Ο  στίβος της ζωής  είναι ως εάν στίβος  Ολυμπιακών Αγώνων. Η συμμετοχή μας προϋποθέτει καταβολή συνεχούς  προσπάθειας προετοιμασίας, ως πολίτες και ως Έθνος- Πατρίδα. Τα προβλήματα είναι  ποικίλα και ανυπέρβλητα για μεμονωμένα άτομα. Μόνον με την αρετή του συνανήκειν αμβλύνονται. Αρετή που αναδύεται από καλλιεργημένες ανθρώπινες φύσεις. Όχι με φόβο και καταναγκασμό, αλλά με εθελοντική εκχώρηση μέρους του εγωκεντρικού μας χώρου για την ανάπτυξη υγιούς κοινωνίας. Ασφαλώς  και θα υπάρχουν διαφορετικές απόψεις και συμφέροντα. Αλλά οι αντιπαλότητες στο μέτρο να μη  καταστρέφουν το όλον.

Με ενσυναίσθηση και σεβασμό του διπλανού, ως αξίας ισότιμης της δικής μας να μάθουμε να διεξάγουμε ειλικρινή διάλογο για την επίλυση των προβλημάτων.
Προσωπική ευτυχία χωρίς αντίστοιχη γενική δε γίνεται.
Πρώτα  να δημιουργήσουμε Πατρίδα, ως οντότητα και ύστερα να ζητήσουμε από εκείνη τη φροντίδα της.
Κανένας δεν αποποιείται τα αγαθά, που μας προσφέρει η οικονομική και τεχνολογική ανάπτυξη. Όπως κάθε πρόοδος, όμως, ενέχει και τα αρνητικά της, τα οποία μπορούμε να τα εξισορροπήσουμε με πνεύμα δικαιοσύνης και αδελφοσύνης.

Να μη θεωρείται ο άνθρωπος αντικείμενο εκμετάλλευσης. Η τεχνολογία παράγει ήδη κοτόπουλα, χωρίς…φτερά και γουρουνάκια χωρίς…μάτια!!! Γιατί εκτρέφονται ταχύτερα και με μικρότερο κόστος από τα κανονικά!!! Ας μη παραχθούν στο βωμό του κέρδους και «ανθρώπινα όντα … τυφλά στο νου και την καρδιά», ως καταναλωτές μόνον!! Η σωφροσύνη ας καθορίζει το μέτρο και το όριο. Να καταναλίσκουμε προϊόντα, που είναι όντως αγαθά. Ήτοι να έχουν αντίστοιχη αξία με τη  σπουδαιότητα  της ανάγκης μας.  Όχι προϊόντα για το  κέρδος μόνον. 
   
 Κινδυνεύουμε να μετατρέψουμε τη «βιτρίνα των καταστημάτων» σε «ιερό χώρο» και το περιεχόμενό της σε… « ακίνητο πρώτο κινούν» του Αριστοτέλη δηλ. θεό. Ο Θεός μας είναι Πάνσοφος, Παν-ωραίος και Πανάγαθος. Είναι Αγάπη. Το χρήμα είναι ουδέτερο μέσον που ο άνθρωπος εφεύρε για διευκόλυνση των συναλλαγών του. Είναι επικίνδυνο για την υπόστασή μας η  «πίστη» στο χρήμα ως εάν να είναι θεός!!!  Το Θείο μπορεί, μερικώς να αντικατασταθεί με την ανθρωπότητα. Όχι ως γένος βιολογικών  όντων, αλλά ως πνευματική αξία. Ως σοφία, ως αγάπη, ως ανθρωπινότητα. Ως ανθρωπιά και ανθρωπισμός. Ως ύπατη  ανθρώπινη αρετή. Η αγάπη της Αγάπης[η αγάπη του φιλείν και αγαπάν], που είναι η πιο καθαρή, ανυστερόβουλη και δεν εξαρτάται από το αντικείμενο αγάπης. Αρετή που αναδύεται από την ευεργετική ανατροφή [ παιδαγωγία και ανδραγωγία] σε πνεύμα πατρικού νόμου, μητρικής στοργής  και αδελφικής αγάπης. Υπέρτατο αντικείμενο αγάπης[το Αγαθό των αγαθών] είναι η Πατρίδα μας.  Ό,τι «.. πολυτιμότερο και αγιότερο …» υπάρχει[Σωκράτης] .

 Την χτίζουμε, την Πατρίδα μας, ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ με αρμονική συνεργασία.  Εμείς οι ίδιοι, δυστυχώς την καταστρέφουμε με τις καθημερινές μας εγωκεντρικές πράξεις.
Σε ότι αφορά τους πολιτικούς, στους οποίους ανήκει το μεγάλο μερτικό ευθύνης συντονισμού, εκείνοι σε μια  υγιή δημοκρατική κοινωνία «χορεύουν», ανάλογα με το… «σκοπό», που ο Λαός επιθυμεί.
Πρώτα, λοιπόν, ο Άνθρωπος. Ο Άνθρωπος μπορεί να δημιουργήσει  υγιή ολική ανάπτυξη, από την οποία θα δημιουργηθούν κατάλληλες συνθήκες[νοοτροπία] για περαιτέρω καλλιέργεια πιο ανθρώπινων ανθρώπων. Ευτυχισμένων ανθρώπων!     


                                                                                            Δημήτρης  Μπάκας
                                                                                                     Σεπ. 2014       

Παρασκευή 11 Ιουλίου 2014

Η ΙΟΒΟΛΟΣ ΑΥΤΑΠΑΤΗ!

ΠΡΟΟΙΜΙΟ.

 Ο Άνθρωπος  σκέπτεται, αισθάνεται  και υπεύθυνα ενεργεί και πράττει. Τα τρία αυτά,  βασικά ενεργήματα, κρυσταλλώνουν τις πεποιθήσεις  και τα πιστεύω του, άρα θεμελιώνουν την ανθρωπινότητα. Την μοναδική ανθρώπινη ποιότητα, η οποία συνιστά την ειδοποιό διαφορά του από τα άλλα έμβια όντα.

 Με τη σκέψη προσπαθούμε να αντιληφθούμε την πραγματικότητα, στην οποία είμαστε  υποχρεωμένοι να ζήσουμε, να επιβιώσουμε και δημιουργικά να δράσουμε. Συνιστά το πιο στέρεο στοιχείο αναφοράς της υπόστασής μας. Με τη σκέψη αναζητούμε  το ρίζωμά μας στον αντικειμενικό Κόσμο. Είναι  το ενέργημα της γνώσεως και της αναζήτησης της αλήθειας. Βασικό «οπλοστάσιό» μας  ο νους, ο Λόγος.

 Το συναισθάνεσθαι, παρά το ότι το τοποθετούμε στην καρδιά μας  είναι ενέργημα πάλι του εγκεφάλου μας. Με το συναισθάνεσθαι εννοούμε τη διαχείριση της  εσωτερικής μας  ενέργειας.  Ο χώρος των κάθε είδος συναισθημάτων, συγκινήσεων,  επιθυμιών και ορμέμφυτων. Είναι ο ψυχικός   «λέβητας»  παραγωγής   ενέργειας. Από τη φύση του καθίσταται εύκολα τυρβώδης. Επιζητεί τακτοποίηση και ευρυθμία. Ήτοι το  κάλλος.

  Από τον αρμονικό συνδυασμό συναισθημάτων και λόγου αναφύεται η βούληση για δράση. Ήτοι το ηθικό ενέργημα, που αφορά κατά βάση στους άλλους συνανθρώπους. Είναι η ηθική στάση ζωής. Η αξία του αγαθού, με την σημασία του καλού.

     Οι τρεις παραπάνω ψυχικές αναζητήσεις, της αλήθειας, της ωραιότητας και του καλού, είναι διαρκείς και ταυτόχρονες. Τις διαχωρίζουμε μόνον για λόγους καλύτερης κατανόησης. Η ανθρώπινη ψυχή, όμως, νοεί, συναισθάνεται και ενεργεί, ως όλον, με  κρυσταλλωμένες  πεποιθήσεις και  πιστεύω.

   ΕΙΣΑΓΩΓΗ.

Οι ασύλληπτες  σε όγκο γνώσεις και ειδικά τεχνολογικές εφαρμογές, παράλληλα με τα άπειρα αγαθά που μας προσφέρουν,  προκαλούν μια πολλαπλότητα και πολυπλοκότητα, που δεν μπορεί να παρακολουθήσει εύκολα ο ανθρώπινος εγκέφαλος.

Ο περασμένος αιώνας, επιστημονικά πλέον, μας κληρονόμησε, ότι η όλη αλήθεια, ως απόλυτο μέγεθος είναι ασύλληπτη από τον ανθρώπινο νου[θεώρημα Gödel]. Ήτοι τα σημερινά πολύπλοκα θέματα, σε παγκόσμια πλέον  κλίμακα, όπως είναι τα στρατηγικά, τα οικονομικά, τα κοινωνικά και προπαντός τα πολιτικά, ως ολότητες και αλληλοσυγκρουόμενα και αλληλοσυμπληρούμενα είναι πέραν από τις ατομικές μας νοητικές δυνατότητες, ακόμη και των  πιο «ειδικών».
 Το ίδιο συμβαίνει  με την Ομορφιά και το Ηθικό[καλό],  ως απόλυτες έννοιες έχουν πολλές αναγνώσεις.

  Όταν, όμως, η αλήθεια, το κάλλος και το αγαθό μένουν αντικειμενικά απροσδιόριστα είναι  μοιραίο να είναι  επισφαλείς οι  πεποιθήσεις και τα πιστεύω μας, που στηρίζονται  σε αυτά, με συνέπεια να προκαλούνται ψευδαισθήσεις και λάθη. Έτσι εύκολα διαψεύδονται οι εκτιμήσεις μας και οι ελπίδες μας.
 Τελικά η διαρκώς μεγεθυνόμενη πολυπλοκότητα, η ταχύτητα των αλλαγών και η μη προβλεψιμότητα κατακλύζουν το ψυχικό κόσμο μας και προκαλούν πικρία, φόβο και τρόμο. Κινούμαστε σε ωκεανούς αβεβαιότητας με ελάχιστα πελάγη βεβαιότητας.


     ΘΟΡΥΒΟΣ,  ΒΑΡΒΑΡΟΤΗΤΕΣ ΚΑΙ  ΑΥΤΑΠΑΤΕΣ.

     Η ασύλληπτες ταχύτητες μετάδοσης των πληροφοριών ,η  εμπορευματοποίηση των πάντων, η ανάδειξη από μέσο σε σκοπό και η «θεοποίηση» του χρήματος σε συνδυασμό με μια ανελέητη υπερβολή σε όλα και για όλα, προκάλεσαν στην κοινωνική ζωή έναν ανυπόφορο «θόρυβο», τεράστιες βαρβαρότητες και επικίνδυνες αυταπάτες.

 Ο άνθρωπος κινδυνεύει να καταστεί ένας απλός αριθμός, ακόμη και ένα απλό ζώο, ένα πράγμα, ένα εμπόρευμα. Ουσιαστικά τείνει να γίνει είδος υπό εξαφάνιση, ενώ οι κοινωνίες και οι πολιτισμοί τον άνθρωπο είχαν ως σκοπό και αξία.

     Η πιο οικτρή τραγωδία είναι, ότι ενώ τα πάντα γίνονται για το καλό του ανθρώπου, εκείνος κατέστη το πρώτο θύμα.

     Καταιγισμός  ειδήσεων και πληροφοριών με ωραίο περιτύλιγμα και με πρόφαση το δικό μας καλό περιέχουν μέρος της αλήθειας, ενώ υστερόβουλα αποκρύπτεται ο απώτερος σκοπός, που είναι  να γίνει ο άνθρωπος έρμαιο και άβουλο πλάσμα. Ένας πελάτης,  ένας καταναλωτής ή ένας φοβισμένος οπαδός…

     Η πληθώρα, ανεύθυνων και ενίοτε κακόβουλων, πληροφοριών, από τα ΜΜΕ, το διαδίκτυο και η έρπουσα φήμη προκαλούν μια πλήρη σύγχυση και μια αρρωστημένη κουλτούρα, που επηρεάζει σε ανεξέλεγκτο βαθμό τη διαμόρφωση της νοοτροπίας και της σκέψης μας. Έχουμε την ψευδαίσθηση ότι είμαστε ενημερωμένοι, αλλά αυτό δεν είναι πραγματική γνώση. Είναι ένα συνονθύλευμα γνωμών με κάποια δόση αλήθειας ανάμικτη με φοβερό και πολλές φορές ύπουλο  ψέμα. Όλοι μας νομίζουμε, ότι έχουμε στέρεες απόψεις και πεποιθήσεις για όλα τα θέματα. Φυσικά σε μια μαζική κοινωνία όλα τα θέματα , σχεδόν, επηρεάζουν όλους μας. Αλλά είναι ανέφικτο να έχουμε ξεκάθαρη  και απόλυτη θέση για τα πολύπλοκα και τεράστια προβλήματα.

     Το κακό, το άσχημο και το ψέμα  είναι πιο ελκυστικά γιατί .. «πουλάνε» πιο εύκολα. Οι αστοχίες έχουν απείρως περισσότερες πιθανότητες να συμβούν από μια  επιτυχία. Το πιο εύκολο πράγμα είναι να πούμε τίποτα δε γίνεται. Όλα είναι στραβά και ανάποδα. Αλλοίμονο!  

  Το αίσχιστο όλων, η ιοβόλος αυταπάτη, είναι ότι μας δημιουργούνται άκρως ελαττωματικές πεποιθήσεις και πιστεύω, και εμείς οι ίδιοι δεν το αντιλαμβανόμαστε. Πεποιθήσεις, που στηρίζονται σε ελλιπή αλήθεια, σε ωραίο ψέμα και ανέντιμη στάση.   Έτσι μας δημιουργείται μια απόλυτη πεποίθηση ότι ενεργούμε με την δική μας …ελεύθερη επιλογή, αλλά στην πραγματικότητα  δρούμε καθ’ υπαγόρευση.

Με αυτή  την ελαττωματική  πεποίθηση για την πραγματικότητα θεωρούμε ότι πράττομε ορθά και πιθανότατα δίκαια. Αυτό είναι και το πιο κρίσιμο σημείο. Από αρχαιοτάτων χρόνων θεωρείται ότι ο νους[σκέψη] χαλιναγωγεί τα συναισθήματα και τα ορμέμφυτα και έτσι αναπτύσσεται η εγκράτεια. Αυτό όμως προϋποθέτει ότι ο λόγος στηρίζεται στην αλήθεια και όχι στην αληθοφάνεια, που οδηγεί στην αυταπάτη. Εάν  ο λόγος στηρίζεται σε ελλιπή αλήθεια τότε υπάρχει τεράστιο κίνδυνος να καταστραφεί ό,τι ωραίο και ηθικό έχει ο άνθρωπος. Οδηγείται εκ του ασφαλούς σε κακοπραγία.
  Σύντομα απογοητευόμαστε και τότε μας φταίνε όλοι. Με αυθαίρετη αναγωγή συμπεραίνουμε ότι  όλοι είναι ψεύτες. Οι άλλοι είναι υπεύθυνοι. Χάνεται η εμπιστοσύνη και γκρεμίζεται το όλο  οικοδόμημα των αξιών μας.

  Έχει λησμονηθεί, ότι η ανθρωπινότητα είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με την ελευθερία και τη δίδυμή της την υπευθυνότητα. Η αυθεντική ηθική ευθύνη άμυνας του εαυτού μας ανήκει σε εμάς τους ίδιους. Η προσωπική ευθύνη προϋποθέτει την ειλικρινή, έντιμη και ευπρεπή στάση, που ξεκινά από τη διάγνωση των δικών μας ικανοτήτων σε σχέση με το πολύπλοκο και διαρκώς μεταβαλλόμενο περιβάλλον.


       ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ .

Ορθότατα καταργήσαμε τις αυθεντίες, αλλά πρέπει να παραδεχθούμε, ότι και εμείς οι ίδιοι δεν είμαστε αυθεντίες. Όσο «ειδικοί» και εάν είμαστε δεν είναι δυνατόν να είμαστε «ειδικοί» σε όλα τα θέματα.

   Πρέπει να εμπιστευθούμε, ξανά και σοβαρά τους συνανθρώπους μας.  Το μεγάλο έλλειμμα της σημερινής Κοινωνίας μας είναι η ουσιαστική έλλειψη  της εμπιστοσύνης μεταξύ μας. Αυτό προκαλεί το κύριο χαρακτηριστικό της εποχής μας  την αβεβαιότητα, η οποία όταν μας κυριεύσει καθίσταται η μεγάλη κατάρα και πρόξενος πολλών δεινών. Μετουσιώνεται όμως, σε  οξυγόνο της ανανέωσης και προόδου μας, όταν βρίσκεται μέσα στα μέτρα μας.

Κανείς άλλος, χωρίς τη δική μας συμμετοχή, δεν μπορεί να εξαλείψει την αβεβαιότητα, χωρίς να χάσουμε την ελευθερία μας και την ανθρωπινότητα. Ευθύνη δική μας είναι  να βρούμε και να αναπτύξουμε και τις δικές μας  δυνάμεις μας μέσα   στο πλαίσιο των προδιαγραφών μας σε συσχετισμό με το περιβάλλον.

Να θεμελιώσουμε στέρεα το δικό μας Εαυτό, φυσικά σε αρμονική εξισορρόπηση του εσωτερικού  μας  «εγώ»[id] και του κοινωνικού Υπερεγώ. Να δημιουργήσουμε τη δική μας ταυτότητα. Όχι μια αίολη οντότητα, αλλά μια προσωπικότητα προσαρμοσμένη στις πραγματικές συνθήκες, τις οποίες μπορούμε στο ζωτικό μας χώρο  να επηρεάσουμε.

 Τα παραπάνω είναι θέματα αγωγής, τουτέστιν επίδρασης στις ικανότητές μας. Η  επίδραση αυτή με στόχο  τις αρετές[συναρμογές και προσαρμογές με τον Κόσμο] που κοσμούν την ανθρώπινη προσωπικότητα. Αφετηρία των αρετών είναι το πρώτο αντίκρισμα της μάνας μας. Στερεώνονται μέσα στην οικογένεια και το σχολείο. Και σταδιακά σφυρηλατούνται, ως αξίες, στο κοινωνικό καμίνι και σταδιακά παγιώνονται   με την προσωπική μας δια βίου συμμετοχική διαδικασία, που ονομάζομε  ανδραγωγία, ως τη φάση της αυτοπραγμάτωσης.

Όλοι μας έχουμε δει πως ξεφυτρώνει ένα λουλουδάκι μέσα σε μια ρωγμή βράχου. Η επιστήμη μας διδάσκει ότι μέσα σε ένα Σύμπαν με δισεκατομμύρια Γαλαξίες των δισεκατομμυρίων αστεριών, επάνω σε ένα «χαλίκι» που γυρίζει σαν σβούρα και κινείται στο άπειρο, με ένα εσωτερικό γεμάτο λάβα δημιουργήθηκε μια φωλιά γεμάτη θαλπωρή[ κατάλληλες συνθήκες], όπου αναδύθηκε το μεγαλύτερο θαύμα, η ζωή. Το θαύμα αυτό μετεξελίχθηκε σε ένα πιο τεράστιο θαύμα, τον ανθρώπινο εγκέφαλο, με εκατοντάδες δισεκατομμύρια νευρώνες και συνάψεις, από το οποίο αναδύεται το τρίτο μέγιστο θαύμα. Η ανθρώπινη συνείδηση. Έτσι ο άνθρωπος όχι απλά παίρνει πληροφορίες από το περιβάλλον , αλλά τις μετατρέπει σε γνώσεις χρήσιμες. Και το σπουδαιότερο αποκτά τη γνώση της γνώσης και αυτοβελτιώνεται συνεχώς. Αποκτά την ικανότητα να αναζητεί το ωραίο και να διακρίνει το ευρύτερο καλό.

   Μέσα στον υπέροχο Κόσμο της ζωής και του θανάτου. Τον αβέβαιο και τρομερό που έχουμε την τύχη να ζούμε, θαρρούμε, ότι μπορούμε να οργανώσουμε ευκρασία για συνύπαρξη. Ως σκεπτόμενοι και παιδευμένοι άνθρωποι έχουμε τις δυνατότητες και το καθήκον να δημιουργήσουμε μια φωλιά  πραγματικής και ωραίας καλοσύνης.

Φυσικά κανένας μας δεν μπορεί να αλλάξει τον Κόσμο μόνος του. Ίσως  όλοι μαζί μπορούμε να δημιουργήσουμε ανθρώπινες συνθήκες  διαβίωσης. Δεν είναι δυνατόν να επαλειφθεί οριστικά το κακό, η ασχήμια και το ψέμα , γιατί είναι συνυφασμένα άρρηκτα  με  το καλό, την ομορφιά και την αλήθεια. Γύρω μας δεν υπάρχουν κακοί ή  καλοί άνθρωποι. Ο άνθρωπος έχει τις περισσότερες δυνατότητες, αλλά και αδυναμίες.  Μπορεί να είναι  homo sapiens[έλλογος], αλλά και    homo demens[παράλογος]. Εξαρτάται από το είδος των αξιών που θα επιλέξει. Κάθε άνθρωπος έχει θετικές και αρνητικές πτυχές. Και το καλό και το κακό. Μόνον η αναλογίες ποικίλλουν.

 Η καλλιέργεια[παιδαγωγία- ανδραγωγία] του νοητικού ,πνευματικού μας κόσμου μπορεί να αναπτύξει τη ψυχική μας γονιμότητα, οπότε πιο εύκολα θα διακρίνουμε την αλήθεια, την ομορφιά και το καλό. Οι άνθρωποι δεν  είναι ρομπότ με  πρόγραμμα ανταγωνισμού και καταξίωσης, αλλά είναι γεννήματα του έρωτα και της αγάπης. Πιότερο από τις επιτυχίες αξίζει η εντιμότητα και ο σεβασμός. Η θετική ανθρωπινότητα αποπνέει πίστη, ελπίδα και αγάπη, από τις οποίες αναδύεται αυθόρμητα μια απέραντη αισιοδοξία, η οποία δίνει θετικό πρόσημο σε όλα τα συναισθήματά μας.

Και επειδή οι προσωπικές μας δυνάμεις πάντοτε είναι πεπερασμένες , μπορούμε με ειλικρίνεια , ευπρέπεια και εντιμότητα να ακουμπήσουμε στο διπλανό μας. Να διακρίνουμε τις θετικές του πτυχές και να μειώσουμε τις αρνητικές. Προϋπόθεση όμως είναι η ενσυναίσθηση. Να μπαίνουμε στη θέση τους και όχι απλά να τους διαβάζουμε με το δικό μας κώδικα, που μπορεί να είναι και επισφαλής.
 Ας αναρωτιόμαστε γιατί άραγε εκείνοι σκέπτονται έτσι!


ΕΠΙΛΟΓΟΣ.

Εκατομμύρια ανθρώπινες ψυχές έχουμε παγιδευτεί σε ένα… «ειδησιακό» και «διαφημιστικό» εμπορευματοποιημένο καταιγισμό και δε μπορούμε να βρούμε εναλλακτικές πορείες ευχαρίστησης και ευτυχίας.
Και όμως υπάρχουν, εάν βρούμε την αισιοδοξία μας, που αποπνέει  μια πραγματική αυτοεκτίμηση και αυτοπεποίθηση.
 Θα προτείναμε να ξεκινήσουμε από τα πιο απλά. Να επιλέγουμε  μέσα από το χάος της φαινομενικής πραγματικότητας, ό,τι πιο αληθινό, ό,τι πιο ωραίο και ό,τι πιο καλό και να τα συνθέτουμε αρμονικά με τα αντίθετά τους, τα οποία οφείλουμε  υποβαθμίζουμε.
 Ίσως αυτός ο δρόμος είναι πιο βατός μέσα στις δυσκολίες που προκαλεί η σημερινή μαζική Κοινωνία.
Ας μη καταπίναμε αυθόρμητα το κάθε κακό, κάθε ψέμα και αποτρόπαιο.
 Ας προχωράμε στα παραδείγματα της φύσεως και της ζωής, τα οποία είναι συνθέσεις κατά βάση αντιθέτων με τη αρχή της χρυσής τομής[αναλογίας] και του άριστου μέτρου. Όλες οι ανθρώπινες αρετές, είναι, ακριβώς, συνθέσεις  αντιθέτων!
Έτσι αντιμετωπίζουμε τις δυσκολίες πιο έλλογα και η αβεβαιότητα περιορίζεται σε επιτρεπτά  όρια.
Τότε σκεπτόμαστε πιο καθαρά, αισθανόμαστε πιο ωραία και ενεργούμε πιο έντιμα και δημιουργικά.
                            
                                                                                                     Δημήτρης  Μπάκας.
                                                                                                          Ιούλ. 2014
  




Τρίτη 24 Ιουνίου 2014

ΤΟ ΘΑΝΑΤΗΦΟΡΟ ΠΛΗΓΜΑ ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ ΜΑΣ.

            ΠΡΟΟΙΜΙΟ.

 Τουλάχιστο τα τριακόσια τελευταία χρόνια ο άνθρωπος θέλησε να πάρει στα χέρια του ολοκληρωτικά τις τύχες του. Να απαλλαγεί από τα μεταφυσικά ερείσματά του και να αποκτήσει  απόλυτη ελευθερία  στις αποφάσεις του για ένα προσωπικό τρόπο ζωής.
Αρχικά, στην ταυτόχρονη απομάκρυνση της κοινωνίας από το φεουδαλισμό και της κοινωνικής ιδεολογίας από θεολογία, φάνηκε ότι βρέθηκε μια μέση οδός αρμονικής σύνθεσης στα πλαίσια της ανάπτυξης της καλούμενης αστικής στάσεως ζωής.
 Ο Λόγος θα αποτελούσε την οργανωτική αρχή της αρμονίας, ήτοι θα καθόριζε, με επιταγές και απαγορεύσεις ποια θέση θα κατείχε το κάθε μέρος μέσα στο όλο. Αρμονία του Λόγου και του ψυχόρμητου. Υποταγή των ενστικτωδών και αξερίζωτων παρωθήσεων σε ένα έλλογο σκοπό.  Παραίτηση από την άμεση ικανοποίηση για χάρη μιας ανώτερης ευτυχίας και σταθερότητας. Μια ζωή, η οποία στηρίζεται στο μέτρο.
         Τελικά, όμως, με την «επιστράτευση» καλλιτεχνών, επιστημόνων και φιλοσόφων πολεμήθηκαν οι αξίες της αστικής τάξεως στο σκοπό της ανωτερότητας του ανθρώπου. Οδηγηθήκαμε σε άκρατη φιλαυτία και εγωτισμό. Η κοινωνία έλαβε τη μορφή ενός μαζικού μορφώματος και επικράτησε ένας είδος απέραντου μηδενισμού. Κάθε στοιχείο σύνθεσης  και σύνδεσης των ατόμων, ως προσώπων, ουσιαστικά αδρανοποιήθηκε. Υπήρξε μια  κατάρρευση των αξιών της αστικής τάξεως. Σε αυτή την αχαλίνωτη λαίλαπα  πορείας προς την «απόλυτη» ατομική ελευθερία προκλήθηκε και το θανάσιμο πλήγμα στον τεράστιας σημασίας για την κοινωνική συνοχή δεσμό, την εμπιστοσύνη.

     Η ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΜΑΣ ΣΗΜΕΡΑ.

     Ζούμε σε μια μαζική, χωρίς ουσιαστική μορφή, κοινωνία. Δεν υφίσταται κοινωνική οντότητα με αρμονική συνοχή και με ολική λειτουργία. Η υπερβολική φιλαυτία και η θεώρηση του εαυτού μας ως το ...κέντρο του Κόσμου μας δημιουργεί αυταπάτες. Ο ορίζοντας θεώρησης της πραγματικότητας είναι περιορισμένος και προπαντός φιλτραρισμένος με τις δικές μας απαιτήσεις και τα συμφέροντα. Η επικοινωνία με την πραγματικότητα γίνεται όλο και πιο θολή. Η καταιγίδα των πληροφοριών, οι οποίες τις περισσότερες φορές έχοντας εμπορικό χαρακτήρα εντυπώσεων μας προκαλεί την ψευδαίσθηση ότι γνωρίζουμε τα πάντα. Ασχολούμαστε με τα πάντα. Στην ουσία όμως, δεν αντιλαμβανόμαστε, ότι δεν…αντιλαμβανόμαστε  την πραγματικότητα.
      Η εσωστρέφεια μας απομακρύνει από το διπλανό μας, τον οποίο τον θεωρούμε μάλλον αντίπαλο παρά συνεργάτη και συνοδοιπόρο. Δεν επιζητούμε φιλίες ουσίας, αλλά «φιλικές» συνεργασίες συμφερόντων. Δεν θεωρούμε τον άνθρωπο , ως ύπατο αγαθό, αλλά θεωρούμε αγαθά ό,τι εκείνος , περιστασιακά, μας παρέχει.
      Οι αδυναμίες του άλλου και η αστοχίες του αναδεικνύονται πιο εύκολα. Τα θετικά του στοιχεία εξουδετερώνονται από τα αρνητικά. Σταδιακά δημιουργείται μια νοοτροπία σύγχυσης και αμαύρωσης της ποιότητας όλων μας. Παρά το ότι η αδικοπραγία του άλλου δεν δικαιολογεί τη δική μου, τη χρησιμοποιώ , όμως , ως δικαιολογία και άφεση των αμαρτιών μου.
     Κυριαρχούν χαρακτηρισμοί: «Όλοι» κλέβουν»! «Όλοι είναι ανειλικρινείς[ ψεύτες]»! «Όλοι ενεργούν από προσωπικό συμφέρον». «Όλοι λαδώνονται» !!κοκ.
Αλλοίμονο! Δεν υπάρχουν, άραγε υγιή κύτταρα στη Κοινωνία μας! Δεν υπάρχουν αξιαγάπητοι συνάνθρωποι; Όλοι μας βλέπουν ως εμπορικό όφελος!
  Όχι βέβαια. Και καλοί και αγαθοί άνθρωποι υπάρχουν, όπως και άνθρωποι που θέλουν μια σταθερή φιλία και άδολη αγάπη.
Η υπερβολική  εμπορευματοποίηση των πάντων μας έχει οδηγήσει στο μηδενισμό των αξιών μας. Η περιρρέουσα ατμόσφαιρα[κουλτούρα μας] κατακλύστηκε από  δυσπιστία, η οποία δυστυχώς επηρεάζει τα μυαλά [νοοτροπία] όλων και κυρίως των νέων μας.

    ΒΑΣΙΚΗ ΤΕΚΜΗΡΙΩΣΗ ΤΗΣ ΕΝΝΟΙΑΣ «ΕΜΠΙΣΤΟΣΥΝΗ».

     Εμπιστοσύνη είναι η μετάβαση από την απλή γνώμη, μέσω της στερεής πεποίθησης, στην πίστη. Είναι η πρώτη κρυστάλλωση της αξίας της ιερότητας. Η εμπιστοσύνη στεριώνει επάνω σε μια βεβαιότητα , η οποία αποπνέει ευαρέσκεια και εμπεδώνεται στην πράξη ως  καλό.
     Στην απλή της μορφή μπορεί να είναι ένα συναίσθημα ευεξίας στην επικοινωνία και τις συναναστροφές των ανθρώπων, που διευκολύνει την κοινωνική λειτουργία.
      Ουσιαστικότερα όμως μετατρέπεται , λόγω  της βασικής ουσίας της ειλικρίνειας, σε σχέση και δεσμό μεταξύ των προσώπων. Το κάθε πρόσωπο κατέχει τη θέση του αγαθού για τα άλλο πρόσωπο. Ο ένας καθίσταται φίλος του άλλου. Με αυτή την έννοια συνιστά σκοπό και αξία της κοινωνικής ζωής μας. Δημιουργεί τη φιλότητα. Την αδελφοσύνη.
      Τέλος η εμπιστοσύνη επειδή αναδύεται από τη σύνθεση της αλήθειας, της ομορφιάς και του πρακτικά αγαθού, μετουσιώνεται με τη συνήθεια σε πρώτιστη ατομική και κοινωνική αρετή. Είναι το απόλυτο ιερό στοιχείο συνεκτικής αρμονικής σύνθεσης της κοινωνίας. Από την εμπιστοσύνη αναδύονται  η αδελφοσύνη- αγάπη και η ελπίδα.
 Κάθε αρμονικό σύνολο ανθρώπων, ήτοι ονομάζεται οικογένεια, δήμος, κοινότητα, κοινωνία, είτε Πατρίδα εδράζεται σε αυτό το βασικό χωροδικτύωμα αξιών.
 Εάν η εμπιστοσύνη μηδενισθεί όλο το σύνολο καταρρέει. Γιατί μηδενίζεται η ενσυναίσθηση, δηλαδή η αρετή του να μπαίνει ο ένας στη θέση του άλλου. Επικρατούν τα άτομα με μηδενισμένη ενσυναίσθηση  ήτοι: οι αλαζόνες, οι μακιαβελιστές και τα  ψυχοπαθή. Αυτής της ποιότητας άτομα κυριαρχούν στο πλήρως εμπορευματοποιημένο κοινωνικό περιβάλλον. Θεωρούνται, δυστυχώς, ως επιτυχημένα πρότυπα ανθρώπων. Προβάλλονται ως πρότυπα στους νεότερους και έτσι καλλιεργείται η νοοτροπία που κατά φαύλο τρόπο τα αναδεικνύει.
Τότε κυριαρχούν τα χομπσιανά φαινόμενα, ήτοι ο ένας εναντίον όλων και όλοι εναντίον του καθενός μας.
 Τότε επιβάλλεται στο σύνολο μια αβάστακτη αβεβαιότητα και ένα παράλογο άνοιγμα στο χάος, από το οποίο αναδύεται το αφόρητο συναίσθημα του φόβου και του τρόμου.
Σε αυτό το δραματικό σημείο τείνει να φθάσει η μαζικού χαρακτήρα κοινωνία μας.

    ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ.

·         Η εμπιστοσύνη είναι ο βασικός κρίκος στερεότητας κάθε ανθρώπινου συνόλου, γιατί προσδίδει σε κάθε σχέση την ποιότητα της αξίας της ιερότητας.
·         Κατάρρευση και μηδενισμός της εμπιστοσύνης, που  οφείλεται στην  στρέβλωση της πραγματικότητας, ή στην έλλειψη ευπρέπειας ή στην πρακτική κακοήθειας, προκαλεί επικίνδυνο εγωκεντρισμό και μηδενισμό της ενσυναίσθησης. Συνέπεια η «ανάδειξη», ως κυρίαρχων  της Κοινωνίας μας ατόμων που δεν αποπνέουν εμπιστοσύνη, οπότε επικρατεί μια απέραντη δυσπιστία, μια αφόρητη αβεβαιότητα και  αντιπαλότητα. Ένας διάχυτος φόβος και τρόμος  μηδενίζει κάθε υγειές κοινωνικό φαινόμενο.
·         Το μόνο αντίδοτο στην αβεβαιότητα και  στο φόβο είναι η ελπίδα, η οποία αναδύεται από την αγάπη  και την αδελφοσύνη, που με τη σειρά τους αναδύονται από την εμπιστοσύνη, η οποία στηρίζεται στην αλήθεια, την ομορφιά και τη καλοσύνη.

    ΠΡΟΤΑΣΗ- ΕΠΙΛΟΓΟΣ.

Η ανάδειξη  ως προτεραιότητες των βασικών αξιών και η επαναφορά της εμπιστοσύνης στις σχέσεις μας.
Δρόμος μακρύς και ανηφορικός. Η ανάγκη όμως είναι επιτακτική όσο ποτέ. Η αβεβαιότητα, ο φόβος ακόμη και ο τρόμος για την αυριανή μέρα μας έχουν καταστρέψει τη ζωή. Ποτέ το μεμονωμένο άτομο δεν κατόρθωσε να επιβιώσει και να ευτυχήσει.
Ο διπλανός δεν πρέπει να θεωρείται αντίπαλός μας, αλλά συνοδοιπόρος και αρωγός μας. Είμαστε υποχρεωμένοι να δούμε  τα αληθινά, τα ωραία και καλά στοιχεία του, τα οποία όντως έχει, όπως και εμείς, φυσικά, έχουμε.
Οι σωστοί και δίκαιοι νόμοι εδραιώνουν τη αμοιβαία εμπιστοσύνη. Δεν αρκεί όμως η δια της βίας εφαρμογή τους. Απαιτείται η συνειδητή και με καλή προαίρεση εφαρμογή τους. Απαιτείται και η αιδώς  για αποφυγή της προσβολής της προσωπικής μας τιμής, η οποία, δυστυχώς, αργεί.
Απαιτείται ο  πρακτικός λόγος, ο εθισμός και η αντίστοιχη κουλτούρα.
Προπαντός,  όμως,  απαιτείται η τεράστια ψυχική δύναμη  να ξεφύγουμε, ενσυνείδητα, από αυτό, που είναι εύκολο και να στραφούμε σε εκείνο που αξίζει, αλλά είναι πιο δύσκολο.
Όλα αυτά είναι κατά βάση θέματα γενικής παιδείας και μόρφωσης , η οποία έχει αφεθεί στην εμπορική διάθεση και ορμή.
Παιδεία είναι μέθοδος και σημαίνει παιδαγωγία των νέων , αλλά πρώτιστα ανδραγωγία [Βλέπε σχετικό άρθρο στο διαδίκτυο: « Η μοναδική μας ελπίδα: Η ανδραγωγία» ].
Σημαίνει  δια βίου αγωγή μέχρι τη φάση της αυτοοργάνωσης και αυτοπραγμάτωσής  μας.
Οι περισσότεροι δυϊσμοί και μανιχαϊσμοί είναι εσκεμμένοι. Μπορούν να συντεθούν σε ανώτερο επίπεδο σε αρμονική σχέση.[ βλέπε άρθρο:«Α-ΝΟΗΤΕΣ ΑΣΥΜΒΑΤΟΤΗΤΕΣ].
Μια ωραία περιπέτεια είναι ολόκληρη η  ζωή μας. Αλλά περιπέτεια σημαίνει σύνθεση ομοίων και  προπαντός αντιθέτων στοιχείων και γεγονότων, σε μια αρμονική ενότητα. Αυτό επιτυγχάνεται με τη χρυσή τομή και το «μέτρον άριστον».[ βλέπε σχετικό άρθρο: «Η χρυσή τομή το άριστο των αρίστων παράδειγμα].

Κοντολογίς μιλάμε για ένα  συναρπαστικό και μοναδικό ταξίδι. Το δικό μας ταξίδι.
Αλλά μαζί με τους διπλανούς μας. Για το δικό τους καλό και τη δική μας  ευτυχία.
                                                 
                                                                                         
                                                                                       Δημήτρης  Κ. Μπάκας
                                                                                             Αντιστράτηγος εα.

                                                                                                 23 Ιουν 2014